ชวนให้ทุกคนที่ดื่มน้ำแห่งความสุขสูดจมูกดม ทันใดนั้นสติก็กลับคืนมา สองตาจ้องมองหม้อต้ม
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มและพูดพึมพำ “ใกล้แล้ว”
จากนั้นเขาก็ยกฝาขึ้น
ว้าว!
วินาทีนี้ ราวกับมีเสียงน้ำขึ้นน้ำลงดังอยู่ในหูของทุกคน กลิ่นหอมส่งเสียงได้จริงหรือ?
ทุกคนไม่มีเวลาไปสนใจมากนัก หลงใหลอยู่ในห้วงกลิ่นหอมลึกล้ำ
หอมจัง!
ช่างหอมหวนจริงๆ!
กู้จื่ออวี่ผงะนิ่ง ในที่สุดสองมือของเขาก็หยุดบิน และลงมาสู่พื้นอย่างรวดเร็ว ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกรู้สา แต่จ้องมองหม้อต้มด้วยใบหน้าล่องลอย
น้ำแกงเริ่มข้น สีของน้ำเริ่มเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ แค่มองดูก็ทำให้ความอยากอาหารของแต่ละคนพลุ่งพล่านในทันที
ปุดๆๆ…
น้ำแกงเดือดพล่าน ปะทุขึ้นลงไม่หยุด ระเบิดกลิ่นหอมหวนล้นทะลักเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณ
“ทำ…ทำไมหมีน้อยกับปลาน้อยของข้าถึงได้หอมขนาดนี้?” กู้จื่ออวี่รู้สึกปากแห้ง น้ำลายมากมายหลั่งไหลออกมา ลูกกระเดือกก็เคลื่อนไหวไปมาไม่อยู่นิ่ง
เขาผละสายตาออกอย่างยากลำบาก แล้วยกขาขึ้นค่อยๆ ถอยหลังออกไป กระทั่งไปนั่งยองๆ ที่มุมกำแพง ดูน่าสงสาร อ่อนแอ อับจนหนทาง
ข้า กู้จื่ออวี่ ต่อให้อยากกินแค่ไหน ก็ไม่มีทางกินพี่น้องของข้าแม้แต่คำเดียว!
พวกเจ้า
