ไม่ต้องมาโน้มน้าวข้า ปล่อยให้ข้าร้องไห้อยู่คนเดียวก็พอ
แน่นอนว่าคนอื่นไม่สนใจเขา ทุกคนต่างมุ่งความสนใจไปที่หม้อต้ม
ดับไฟ ยกหม้อ
หลี่เนี่ยนฝานนำช้อนตักไปมาในหม้อเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าน้ำแกงข้นหนืดติดช้อนยืดเป็นเส้นแสนเย้ายวน
ควันลอยฟุ้ง
กลิ่นหอม…ยิ่งเข้มข้นขึ้น
สตรีทั้งสามต่างสบตากัน พร้อมใจกลืนน้ำลาย ดวงตางามจ้องมองหม้อต้ม เตรียมชามและตะเกียบไว้ในมือพร้อม
หลังจากหลี่เนี่ยนฝานคนเบาๆ ก็ตักอุ้งเท้าหมีกับปลาหลี่ขึ้นจากหม้อมาจัดใส่จาน
ถึงบัดนี้ เขายังคงรักษาสภาพอุ้งเท้าหมีจับปลาไว้ได้ดังเดิม เติมน้ำแกงสีแดงเข้มข้นลงไปอีกชั้น น้ำแกงที่เคลื่อนไหวแผ่กระจายส่งกลิ่นหอมและไอร้อน ช่วยชูอุ้งเท้าหมีกับปลาได้อ อย่างสมบูรณ์แบบ สะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับกลางแดดอย่างสวยงาม
หลี่เนี่ยนฝานดูงานตัวเองด้วยความพึงพอใจ หยิบชามและตะเกียบ พูดอย่างอดใจไม่ไหว “ได้แล้ว เริ่มกินกันเลย”
สตรีทั้งสามพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า แทบจะยื่นตะเกียบไปหาอุ้งเท้าหมีในทันที
เมื่อสัมผัสอุ้งเท้าหมีก็ต้องตกใจ
คิดไม่ถึงว่าเนื้ออุ้งเท้าหมีจะนุ่มนิ่มเพียงนี้ แค่สัมผัสเบาๆ ก็เป็นรูบุ๋มให้ตะเกียบจมลง ตวัดเล็กน้อยเนื้อก็ติดขึ้นมา
วินาทีถ
