ุ่น ชวนให้รู สึกพึงพอใจอย่างสุดซึ้ง
“หมุบหมับๆๆๆ”
สตรีทั้งสามพร้อมใจกันเคี้ยว ทุกคำที่กัด เนื้อหมีที่ยืดหยุ่นหนึบหนับก็สั่นไหวอยู่ในปาก ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป
อร่อยจัง อร่อยจริงๆ!
พวกนางลืมทุกอย่าง ตะเกียบในมือเคลื่อนไปมาระหว่างหม้อกับปากเล็กๆ สมองนอกจากกินๆๆ ก็ไม่นึกถึงสิ่งอื่นใดอีก
กู้จื่ออวี่ตัวสั่นเทิ้มอยู่ที่มุมห้อง
ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะพยายามควบคุมตัวเองสุดกำลัง
พวกท่านสตรีสามคนเนี่ยไม่ไหวเลย ช่วยกินข้าวไม่อ้าปากจะได้ไหม?!
เรื่องนี้ไม่เท่าไหร่ แต่ส่งเสียงครวญครางเป็นครั้งคราวนี่มันอย่างไรกัน? ถึงจุดสุดยอดแล้วหรือ?
ภาพลักษณ์สตรีของพวกท่านล่ะ? ความอ่อนน้อมสง่างามล่ะ? มิใช่ว่าตั้งใจใช้โอกาสนี้เกลี้ยกล่อมผู้ยิ่งใหญ่รึ?
ไร้ยางอายจริงๆ!
ฮือๆๆ ข้าอดทนมามากพอแล้ว พวกท่านยังมีแก่ใจมาทรมานข้าแบบนี้อีก จะมากไปแล้ว ไม่ไหว ทำให้ข้าอยากจะตายอยู่แล้ว!
ในที่สุด เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป กลั้นใจลุกขึ้นเดินมาทางนี้
ในขณะที่ยังปลอบใจตัวเองว่า ‘ข้าไม่กินเนื้อสัตว์ แค่จะดื่มน้ำแกงนิดเดียว ไม่นับว่ากินน้องชายข้า’
เขากลืนน้ำลาย หยิบตะเกียบจุ่มลงในน้ำแกงสีแดงข้น แล้วอ้าปากกลืนมันอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นกลิ่นหอมของเนื
