้อหมีก็ถาโถมเข้าเต็มปาก กลิ่นหอมนั้นทำให้เขาหยุดไม่ได้ วิญญาณแทบจะสั่นสะท้าน
“อะ อร่อยเหลือเกิน!”
เขาเบิกตาโพลง อดไม่ไหวที่จะกัดตะเกียบแน่น แทบจะกินไปทั้งตะเกียบ
ไม่อาจใช้คำพูดใดบรรยายความอร่อยนี้ได้ สิ่งเดียวที่แสดงออกได้ก็คือการกระทำ
เขารีบคีบเนื้อชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก “ฮือๆๆ หมีน้อย ปลาน้อย ยกโทษให้ข้าด้วย ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าอร่อยขนาดนี้ อื้อ หอมจัง…”
