มองพี่สาวด้วยแววตาที่น่าสงสาร
“ยัง ไม่ รีบ ไป อีก!” กู้จื่อเหยาพยายามใจเย็น กัดฟันพูดคำต่อคำ
กู้จื่ออวี่หดหัว เข้าใจถึงความสำคัญของเรื่องนี้ เขารีบสาวเท้าเดินไปหาหมีดำที่กำลังหลับใหล
เขามองดูหมีดำตัวใหญ่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เจ้าหมีน้อย ข้าขอโทษนะ ข้าเคยบอกเจ้าว่าหนึ่งดาบร่วมท่องสุดขอบโลก แต่เจ้าคงต้องนำไปก่อนก้าวหนึ่งแล้ว ว”
เขาเหลือบมองกู้จื่อเหยาปราดหนึ่ง ก่อนจะลากหมีดำเข้าไปในป่าลึกอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้กลายเป็นฉากนองเลือด
ลากไปพลาง ปากก็พูดไม่หยุด “เจ้าหมีน้อย อย่าโทษข้าเลยนะ ข้าถูกบังคับจนหมดหนทางจริงๆ!”
“ข้าจำตอนนั้นที่พาเจ้ากลับมาได้ เดินอย่างรีบร้อน ลืมไปว่าเจ้ายังมีลูกหมีอีกสองตัว ข้าจะไปตามหาพวกมัน ดูแลพวกมันอย่างดี และช่วยให้พวกมันเติบโต!”
“เจ้าวางใจเถอะ ในฐานะพี่ชายที่แสนดี ข้าจะไม่กินเจ้าแน่นอน! จะว่าไปแล้ว เป็นที่ต้องตาของผู้ยิ่งใหญ่ ก็นับว่าเป็นพรของเจ้า เกิดใหม่ชาติหน้าไม่เลวแน่นอน ไปสบายเถอะนะ…”
