คิด “คุณชายหลี่ หมีตัวนี้อวบอ้วนแข็งแรง เป็นอาหารกลางวันที่เตรียมไว้ให้ท่านพอดี กำลังเตรียมคนลากไปเชือด”
“โอ้ มื้อกลางวันทานหมีรึ?” หลี่เนี่ยนฝานแสดงความสนอกสนใจ
สีหน้ากู้จื่ออวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองกู้จื่อเหยาอย่างไม่เชื่อสายตาและเอ่ยอย่างลังเลว่า “กิน…กินหมี?”
กู้จื่อเหยาหันมาจ้องมองกู้จื่ออวี่และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สงสัยเลยว่า “ใช่ กินหมี! เจ้ารีบไปเตรียมสิ!”
กู้จื่ออวี่ลดไหล่ลงทันที “อ้อ”
หัวใจเขาราวกับถูกกรีด หมีตัวนี้เขาตั้งใจจับมาจากป่าเพื่อเลี้ยงโดยเฉพาะ
เพราะหลังจากฟังบันทึกท่องประจิม เขาก็ชอบปีศาจหมีดำที่ไร้เดียงสาในเรื่องมาก แม้แต่พระโพธิสัตว์กวนอิมก็ใช้ปีศาจหมีดำเฝ้าประตู เขาจึงอดจินตนาการจะทำเช่นนั้นไม่ได้
เขาเพิ่งพาหมีดำตัวใหญ่กลับมาอย่างกระตือรือร้น และป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างดีทุกวัน บางครั้งเขาก็กัดฟันมอบสมบัติล้ำค่าให้
คิดว่าต่อไปตนเดินทาง ก็จะมีปีศาจหมีดำที่องอาจยิ่งใหญ่คอยติดตาม ฉากนี้ต้องเท่มากแน่ๆ
ไม่ง่ายที่จะเลี้ยงหมีดำให้อวบอ้วนสมบูรณ์ขนาดนี้ มาบัดนี้จะฆ่าแกงเอามากินหรือ?
มันยังไม่ได้บำเพ็ญตบะเป็นปีศาจเลย เป็นแค่ทารกเท่านั้น
หัวใจกู้จื่ออวี่สั่นไหวเล็กน้อย เขา
