ใหญ่โตราวกับโลกของสัตว์ป่า มีสัตว์นานาชนิดวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ฉินม่านอวิ๋นและลั่วซืออวี่สบตากัน คุณชายหลี่ชอบกินอาหารป่าเสียจริง แม้แต่ยามที่เห็นสัตว์ แววตาก็ยังเปลี่ยนไป
“โอ้โห หมีอ้วนจัง!”
หลี่เนี่ยนฝานผงะไปครู่หนึ่ง สายตาตกกระทบมุมหนึ่งของสวนด้านหลัง แววตาประหลาดใจ
มันคือหมีดำตัวใหญ่ที่รูปร่างใหญ่มากๆ ในสัตว์จำพวกหมี ท้องของมันปูดออกมาราวกับเนินเขา กำลังนอนหลับสบายอยู่บนพื้น
ด้วยรูปร่างเช่นนี้คงยากสักหน่อยที่จะตื่นตัว
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ตกลงที่อุ้งเท้าหมี เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่งอย่างอดไม่ได้
ตั้งแต่สมัยอดีตอุ้งเท้าหมีเป็นอาหารโอชะที่หายากยิ่ง ที่ว่ากันว่าไม่อาจถือทั้งอุ้งเท้าหมีและปลา จำต้องสละปลาแล้วเอาอุ้งเท้าหมี
จำได้ว่าในละครทีวีที่ดูยามอยู่โลกก่อน อุ้งเท้าหมีก็เป็นของชั้นสูงเช่นกัน ตนอยากจะลองชิมมาตลอด แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลย
แม้ว่าจะมาถึงโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว ตนก็ยังไม่อาจกินอุ้งเท้าหมีอย่างที่คิดได้
กู้จื่อเหยาที่เฝ้าดูหลี่เนี่ยนฝานอยู่ตลอด รับรู้ได้ถึงการกลืนน้ำลายของหลี่เนี่ยนฝาน จากนั้นเมื่อมองตามสายตาเขาไป ก็พลันปรากฏสีหน้าเข้าใจ
นางแทบจะพูดออกไปอย่างไม่ต้อง
