หรือ?
มือและเท้าของกู้จื่อเหยาเย็นเฉียบ จึงได้แต่กัดฟันเอ่ยว่า “ข้าบังเอิญเก็บได้เมื่อไม่นานมานี้ หากคุณชายหลี่สนใจ ก็เอาไปเถอะ”
“ฮ่าๆๆ ข้าเอาเครื่องอัดอากาศไปแล้ว จะเอาไปอีกคงไม่ได้” หลี่เนี่ยนฝานแย้มยิ้มส่ายหน้า วางรูปปั้นกลับที่เดิม
เมื่อเห็นว่าเขาไม่โกรธ ทุกคนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หนังศีรษะของกู้จื่อเหยายังคงเยือกเย็น ภายในใจยากจะสงบอยู่นาน
นางหนาวเหน็บไปทั้งตัว รู้สึกว่าตนเองโชคดีเหลือเกิน
ต้องเป็นเพราะตนมอบไข่มุกปลุกจิต ทำให้ผู้ยิ่งใหญ่สัมผัสได้ถึงความความจริงใจเป็นแน่ ผู้ยิ่งใหญ่จึงไม่ถามไล่บี้ ไม่เช่นนั้นพวกเราคงต้องเหน็บหนาวแล้วเป็นแน่
โชคช่วยจริงๆ!
กู้จื่อเหยาไม่จำเป็นต้องเตือน กู้จื่ออวี่ก็รีบเก็บรูปปั้นแล้วบรรจุพร้อมกับภาพวาดทั้งสาม เพื่อเตรียมจะมอบให้ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เรียบร้อยแล้ว
คนทั้งหมดออกเดินต่อ
ไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวก็มาถึงสวนด้านหลังแล้ว
สิ่งที่หลี่เนี่ยนฝานไม่คาดคิดคือ นอกจากสวนด้านหลังของหุบเขาเมฆาครามจะปลูกดอกไม้และพืชจำนวนหนึ่งแล้ว ยังเลี้ยงสัตว์ไว้เป็นส่วนใหญ่อีกด้วย
ในหมู่สัตว์เลี้ยงมีสัตว์หายากและแปลกประหลาดมากมายที่ทำให้ดวงตาของหลี่เนี่ยนฝานเบิกกว้าง
สวนด้านหลัง
