ู้วาดภาพก็ถือว่าธรรมดา การวาดภาพหลากหลายอารมณ์ กับวาดเพียงอารมณ์เดียว ความแตกต่างไม่ใช่น้อยเลย
นี่เห็นได้ว่าประมุขแห่งหุบเขาเมฆาครามก็เป็นอีกคนที่มีอารยะ อีกทั้งมาตรฐานภาพวาดของเขาก็ไม่ได้สูงนัก
พวกกู้จื่อเหยาผงะไปเล็กน้อย
หากได้ยินไม่ผิด น้ำเสียงของคุณชายหลี่ยามนี้ดูเหมือนกำลัง…ดูถูก?
ระดับของคุณชายหลี่ไม่ใช่สิ่งที่เราจะจินตนาการได้เลยจริงๆ
“เอ๋?”
หลี่เนี่ยนฝานตกตะลึงครู่หนึ่ง เพิ่งพบว่ามีรูปปั้นสีดำที่ดูน่ากลัววางอยู่ใต้ภาพวาดซึ่งเป็นตัวแทนของมาร
เขาหยิบรูปปั้นขึ้นมาดูสักพักจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ที่นี่มีคนชอบแกะสลักด้วยหรือ? ฝีมือไม่เลวเลย ได้มาจากที่ใดหรือ?”
“เอ่อ นี่…”
กู้จื่อเหยาหน้าซีดเผือดในทันที นางรู้สึกเพียงหนังศีรษะชาหนึบ ร่างกายเกือบจะซวนเซ
ชั่วครู่เดียว นางก็รู้สึกวิตกกังวลขึ้นมา!
ไม่เพียงแค่นาง สีหน้าของคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปกะทันหัน หัวใจเต้นถี่ แทบหยุดหายใจ
เพียงเพราะพวกเขามองข้ามสิ่งหนึ่งไป
มารที่ปรากฏเมื่อคืนนี้เป็นหลี่เนี่ยนฝานที่ขับไล่ไป ซึ่งหมายความว่ารูปปั้นนี้ก็ควรเป็นของเขา ทว่าพวกเขากลับลืมนำไปให้ และเก็บไว้เสียเอง!
บัดนี้ผู้ยิ่งใหญ่ถามถึง มิใช่เท่ากับถามหาความผิดหรอก
