องก๊าซในโลกบำเพ็ญเซียนแตกต่างจากโลกก่อนอย่างมาก
หากพูดให้ชัด ก๊าซในน้ำถ้วยนี้ไม่ใช่คาร์บอนไดออกไซด์ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หลี่เนี่ยนฝานไม่เรียกมันว่าน้ำโซดา
ทุกคนมีสีหน้าไม่คาดคิด ในใจยิ้มอย่างขมขื่น
อึกเดียวหมดอีกแล้วหรือ?
จิตวิญญาณของคุณชายหลี่เกรงว่าคงทรงพลังไร้เทียมทาน หากเราดื่มอย่างเขา วิญญาณคงระเบิดไปนานแล้ว
กู้จื่อเหยารีบให้คนเติมให้หลี่เนี่ยนฝาน และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าคุณชายหลี่ชอบก็ดื่มอีกเถอะ”
“ขอบคุณนะ” หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม จากนั้นก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “แม้ว่าน้ำนี้จะคล้ายกับสิ่งที่ข้าเคยดื่มมาก่อน แต่รสชาติยังต้องปรับปรุงอีกมาก ช่วยบอกได้หรือไม่ว่าน้ำนี้มีกรรม มวิธีทำอย่างไร?”
กู้จื่อเหยามองหลี่เนี่ยนฝาน ทันใดนั้นก็กัดฟันและลุกขึ้นพูดว่า “คุณชายหลี่โปรดรอสักครู่ เดี๋ยวข้ากลับมา”
นางส่งสายตาให้กู้จื่ออวี่ตามไปด้วย
สองพี่น้องมาถึงห้องแห่งหนึ่ง ภายในห้องมีน้ำพุตื้นๆ จุดหนึ่ง ลูกปัดสีน้ำเงินขนาดเท่าเม็ดลำไยลอยอยู่เหนือปากน้ำพุ กลิ้งไปมาตามกระแสน้ำ
ปริมาณน้ำไม่เยอะมาก แต่ก็ล้วนเป็นธาราปลุกจิต
กู้จื่อเหยาสูดหายใจ ยกมือขึ้นแล้วหยิบลูกปัดสีน้ำเงินออกมา
กู้จื่ออวี่เบิก
