ตาโพลง “ท่านพี่ ท่านเตรียมจะมอบไข่มุกปลุกจิตให้ปรมาจารย์จริงๆ หรือ?”
“วิสัยทัศน์ของเจ้ายังไม่พอ ยังต้องถามอีกหรือ?”
กู่จื่อเหยาส่ายหน้าเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกาย “หายากที่ปรมาจารย์จะชื่นชอบ อารามเต๋าหลินเซียนมอบหยาดน้ำแข็งทมิฬพันปีให้ผู้ยิ่งใหญ่ได้ พวกเราก็สามารถมอบไข่มุกปลุกจิตได้เช่นกั น! ถึงเราจะแพ้ที่เส้นออกตัว แต่ให้รั้งท้ายไม่ได้เด็ดขาด!”
กู้จื่ออวี่พูดด้วยความกังวล “ท่านพี่ ท่านไม่กลัวท่านพ่อตำหนิเหรอ?”
“ท่านพ่อเป็นคนระดับใด ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เขาคงมอบหมายหน้าที่ให้ไปนานแล้ว!”
กู้จื่อเหยาพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เจ้าต้องคอยสังเกตดวงตาของปรมาจารย์ไว้ให้ดี หากดวงตาของปรมาจารย์จับจ้องสิ่งใดนานกว่าห้าวินาที ก็หมายความว่าสิ่งนั้นเข้าตาของปรมาจารย์อ อย่างไม่ต้องสงสัย รีบจัดแจงใส่หีบห่อทันที เตรียมพร้อมมอบให้ปรมาจารย์ทุกเมื่อ!”
กู้จื่ออวี่พยักหน้าอย่างว่างเปล่า “ข้าเข้าใจแล้วนิดหน่อย!”
ไม่นานพวกเขาก็กลับไปที่โถงใหญ่ กู้จื่อเหยายื่นไข่มุกปลุกจิตให้หลี่เนี่ยนฝานและกล่าวอย่างนอบน้อม “คุณชายหลี่ ขอแค่ท่านใส่สิ่งนี้ลงไปในน้ำ ก็จะสามารถเปลี่ยนน้ำให้เป็น นน้ำ…น้ำโซดาได้”
“โอ้?” หลี่เนี่ยนฝานมองลูกป
