่ายังมีหน้าผาลงไปอีก!
หน้าผาที่มองไม่เห็นก้นเหว ไม่รู้ว่าลึกแค่ไหน ต้องข้ามหน้าผานี้ไปจึงจะถึงหุบเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป จะเห็นว่าหุบเขาแห่งนั้นมีต้นหญ้าเขียวขจี ดอกไม้บานสะพรั่ง ต้นไม้ยืนเรียงราย ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่ามีคนดูแลอย่างสม่ำเสมอ
เมื่อเข้าใกล้ยังเห็นผีเสื้อโบยบิน ผึ้งหยอกล้อ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอม
กู้จื่อเหยายิ้มให้หลี่เนี่ยนฝาน และกล่าวว่า “คุณชายหลี่ พวกเรามาถึงแล้ว”
กระเรียนขาวกางปีกออก พาดลงบนฝั่งตรงข้าม กลายเป็นสะพานสีขาวให้หลี่เนี่ยนฝานก้าวลงอย่างมั่นคงราบรื่น
หลี่เนี่ยนฝานอดทอดถอนใจไม่ได้ “ทิวทัศน์ที่นี่งดงามยิ่งนัก”
“หากคุณชายหลี่ชอบ ก็สามารถมาเป็นแขกบ่อยๆ ได้” กู้จื่อเหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอน “ฮ่าๆๆ ไม่จำเป็นหรอก แค่มาเที่ยวเป็นครั้งคราวก็พอ”
กู้จื่อเหยารีบกล่าวว่า “หากคุณชายหลี่ต้องการมา พวกเราต้อนรับเสมอ”
ทุกคนเดินไปตามทางที่ปูด้วยแผ่นหินสีฟ้า ครู่หนึ่งหลี่เนี่ยนฝานก็รู้สึกได้ถึงความชื้นที่ตกกระทบใบหน้า บังเกิดความเย็นเยือก
หูได้ยินเสียง “ซู่ๆๆ” ซึ่งเป็นเสียงของน้ำไหล
เดินไปหลายร้อยก้าว ทางด้านหน้าก็กลายเป็นพื้นที่เปิด
