กู้ฉางชิงดวงตาวูบไหว มองโจวต้าเฉิงอย่างตื่นตะลึง “เทพ?”
คำนิยามเช่นนี้ดูยิ่งใหญ่มากเหลือเกิน ยิ่งใหญ่เสียจนเขาไม่กล้าจะเชื่อ โลกบำเพ็ญเซียนจะมีเทพได้อย่างไร? นี่มันเรื่องตลกชัดๆ
จักรพรรดิลั่วเอ่ยขึ้นช้าๆ “ผู้อาวุโสกู้ ท่านว่าฝนข้างนอกนั่น ดูแปลกประหลาดหรือไม่?”
กู้ฉางชิงเงยหน้ามองท้องฟ้า กลับเป็นเวลาเดียวกันที่ท้องฟ้าเกิดประกายสว่างวาบ สายฟ้าตัดผ่านเมฆหนาลงมายังพื้นดิน แสงสะท้อนใบหน้าของเขา และเกิดเสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้นตามมา
“แปลกจริงๆ”
พิธีผนึกมารเมฆาคราม จำเป็นต้องใช้ค่ายกลเพลิงในการผนึก ดังนั้นพวกเขาย่อมต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้า หนึ่งในนั้นก็คือการรบกวนสภาพอากาศ ทำให้ช่วงระยะเวลาสั้นๆ นี้ไม่เกิดฝนตก ทว่าตอนนี้กลับมีฝนห่าใหญ่ตกกระหน่ำ เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายโดยแท้จริง
จักรพรรดิลั่วกล่าวต่อ “เช่นนั้นท่านเคยได้ยินหรือไม่ เมื่อใดทวยเทพพิโรธ เมื่อนั้นฟ้าดินเปลี่ยนแปลง”
กู้ฉางชิงนัยน์ตาหดวูบ สีหน้ายากจะเชื่อ ฝนตกครั้งนี้เกิดจากโทสะของผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นหรือ?
แค่เพลิงโทสะก็ถึงกับทำให้ฟ้าดินเห็นอกเห็นใจไปด้วย ต้องเป็นบุคคลระดับใดกัน?
เขาหายใจถี่ขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ รู้สึกเพียงหนังศีรษะที่ชาหนึบ ขณะเดีย
