สภาพจิตใจของกู้ฉางชิงไม่มั่นคงเล็กน้อย
กระทั่งเริ่มสงสัยว่าพี่น้องคู่นี้ใช่บุตรที่เกิดจากตนหรือไม่
หรือไม่ก็….
กู้ฉางชิงใจหล่นวูบเบาๆ พูดเสียงค่อย “พวกเจ้าเจอคนชั่วทำร้ายจนสมองกระทบกระเทือนมาใช่หรือไม่?”
กู้จื่ออวี่รอไม่ไหวยื่นหมั่นโถวไปตรงหน้ากู้ฉางชิง เอ่ยยั่วยุ “ท่านพ่อ จินตนาการท่านช่างล้ำเลิศเสียจริง ท่านกินคำเดียว ก็คำเดียว!”
เดิมทีกู้ฉางชิงยังลังเล แต่นาทีนี้คิ้วกลับกระตุกขึ้น
หือ?
กลิ่นหอม
กลิ่นหอมเจือด้วยรสหวาน แม้ไม่ได้เข้มข้น แต่กลับทำให้รู้สึกสดชื่นเบิกบาน คล้ายกับสามารถสลักลงในกระดูกคน
บัดนี้สายตาของเขาตกกระทบหมั่นโถว จ้องมองอย่างละเอียด
ขาวผุดผ่อง กลมกลึง ช่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย!
เทียบกับหมั่นโถวอื่นๆ พื้นผิวของหมั่นโถวชิ้นนี้ไร้ร่องรอยของสิ่งสกปรก ภายนอกดูนุ่มนวลสะอาดตา ราวกับขนมไหมสวรรค์ก็ไม่ปาน อีกทั้งลักษณะกลมเนื้อแน่น หากซื้อขายก็เรียกได้ว่าเป็นตัวเลือกชั้นเลิศ เขามีชีวิตอยู่มาสี่พันกว่าปี หมั่นโถวที่งดงามเช่นนี้ยังเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก
“ดูเหมือนจะไม่เลว” กู้ฉางชิงพูดไปพลางหยิบหมั่นโถวขึ้นมา
ใช้มือบีบเบาๆ โอ้โห สัมผัสยอดเยี่ยม
ทั้งนุ่มทั้งเนียน ความยืดหยุ่นยังเต็มสิบ!
สีหน้ากู้ฉางช
