ิงเผยแววตื่นตาตื่นใจ บีบหมั่นโถวอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุมตัวเอง เก็บความรู้สึกที่ประเมินต่ำของตนไป ค่อยๆ ฉีกชิ้นเล็กๆ ด้วยท่าทางระมัดระวังไปเองโดยอัตโนมัติ คล้ายทนไม่ได้
เขาอ้าปากก่อนจะใส่หมั่นโถวชิ้นเล็กลงไป แล้วเริ่มลิ้มรสอย่างแผ่วเบา
“ง่ำๆๆ”
ชั่วขณะ กลิ่มหอมจางๆ บางอย่างที่ไม่อาจบอกได้ติดอยู่กึ่งกลางปลายลิ้น และเริ่มแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว จนเขาอดสูดหายใจลึกไม่ได้ คล้ายกับว่าลมหายใจถูกเคลือบด้วยกลิ่นนั้นจนกลายเป็นรสหวาน
ฟันกดลงบนเนื้อหมั่นโถว เริ่มกัดเบาๆ
รสชาติหวานเริ่มแพร่กระจายออกมาเป็นชั้นๆ หากไม่ใช่เพราะการบดเคี้ยวที่หนึบหนับชัดเจน คงคิดว่ากำลังกินดอกไม้หอมอยู่จริงๆ
กู้ฉางชิงนัยน์ตาขยายกว้างขึ้นฉับพลัน ดวงตาฉายแววทึ่งอย่างเหลือเชื่อ
อร่อย!
อร่อยยิ่งนัก!
เขาทนต่อไปไม่ไหว นำหมั่นโถวในมือใส่เข้าปาก
หมั่นโถวขนาดเท่าฝ่ามือ ยามถือราวกับกอบกุมปุยเมฆ หมั่นโถวสีขาวดุจหิมะถูกกัดคำหนึ่ง ครึ่งส่วนตกถึงปาก ฟันเริ่มบดเคี้ยว กลิ่มหอมเย้ายวนฟุ้งกระจายไปทั่วปาก!
เมื่อเคี้ยวละเอียด หมั่นโถวนุ่มละมุนหยอกเย้าปลายลิ้น ชวนให้ใจละลาย คล้ายกับจะพาให้คนกินอ่อนยวบไปพร้อมกับหมั่นโถวก็ไม่ปาน รสสัมผัสไม่ขาดสาย ล
