ะเอียดอ่อนไร้สิ่งใดเปรียบ ความเข้มข้นน่าพึงใจแผ่จากปากไปทั่วสรรพางค์กาย
ความรู้สึกสดชื่นน่าพึงพอใจท่วมท้นไปทั้งตัว ยามกลืนลงคอ ความอ่อนนุ่มนั้นราวกับน้ำพุร้อน นวดลงไปตลอดลำคอ เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายคล้ายกับเบ่งบาน มีความสุขกระโดดโลดเต้น
เพียงสองสามคำ หมั่นโถวสีขาวหิมะก็ถูกกวาดลงท้องของเขา กระทั่งเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว
หายไปไหนแล้วล่ะ? ตนเองกินไปแล้วเหรอ?
เขากระแอมทีหนึ่ง ยืดตัวตรง “เอ่อ…ยังมีอีกหรือไม่?”
กู้จื่ออวี่แลบลิ้น “ไม่มีแล้ว เดิมทีเอากลับมาสองชิ้น แต่ข้าอดใจไม่ไหวกินไปชิ้นนึง”
“เจ้า เจ้า เจ้า…” กู้ฉางชิงชี้กู้จื่ออวี่อย่างสั่นเทา “เจ้าลูกเนรคุณ!”
บัดนี้เอง เขากลับหยุดชะงัก สีหน้าตื่นตระหนก รีบหลับตาปี๋
นี่มัน…ทำนองมรรคา?!
เขาสูดหายใจเฮือก หมั่นโถวนี้กินอร่อยก็มากพอแล้ว ยังมีทำนองมรรคาอีก?
อันที่จริงทำนองมรรคานี้สำหรับเขาแล้วอ่อนแอเกินไป เพียงชั่วพริบตาเขาก็ลืมตาขึ้น แต่ยังคงทำให้เขาต้องจ้องมองสองพี่น้องกู้จื่อเหยาด้วยสายตาตื่นตะลึง
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉงนสงสัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “พวกเจ้าไปพบคนเช่นไรมากันแน่?”
กู้จื่อเหยาเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า สูดหายใจลึก “ท่านพ่อ ข้าจะเล่าให้ฟังเอง”
หลัง
