วกันก็รู้สึกเหลือเชื่อ โลกบำเพ็ญเซียนจะมีบุคคลระดับนี้ได้อย่างไร? นี่มัน…ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!
ภายใต้ความรู้สึกกระวนกระวาย เขาเดินไปมาในห้องโถงไม่หยุด สีหน้าเปลี่ยนแปลงไปมาตลอดเวลา คล้ายกับยากจะตัดสินใจ
ฝ่ายหนึ่งคือผู้ยิ่งใหญ่มหึมาผู้ลึกลับ อีกฝ่ายหนึ่งคือตระกูลหลิ่วซึ่งเคยกำเนิดเซียน สุดท้ายแล้วตนควรจะลงมือหรือไม่?
ผู้ยิ่งใหญ่ต้องการให้ตนมีบทบาทเช่นไรในกระดานหมากนี้กันแน่? หากทำให้ตระกูลหลิ่วขุ่นเคือง แล้วเซียนแห่งตระกูลหลิ่วไม่พอใจ ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นจะรับมือไหวหรือ?
เขาเปลี่ยนใจกะทันหัน สูดหายใจเฮือกใหญ่ “ไม่ทราบว่าให้ข้าไปเยี่ยมเยียนผู้ยิ่งใหญ่สักหน่อยได้หรือไม่?”
จักรพรรดิลั่วยิ้มจางๆ “เหอะๆ ท่านดูท้องฟ้าในยามนี้ คิดว่าผู้ยิ่งใหญ่มีอารมณ์พบท่านหรือ? หากท่านจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เมื่อผู้ยิ่งใหญ่ดีใจ ไม่แน่ว่าอาจจะยอมพบท่านสักครั้ง!”
“กู้ฉางชิง หากเจ้าไม่กล้าก็บอกมาตามตรง พวกเรามอบพรยิ่งใหญ่แก่เจ้า เจ้ากลับไม่กล้ารับไว้ เจ้ายังจะบำเพ็ญเซียนอะไรอีก? หากมิใช่เพราะประมุขของพวกเรากำลังอยู่ในขั้นตู้เจี๋ย พวกเราก็คงไม่แบ่งโอกาสเช่นนี้กับเจ้า!” โจวต้าเฉิงทำเสียงฮึดฮัดเย็นชาทีหนึ่ง “เอาล่ะ เรื่องนี
