มณ์ผ่อนคลาย
นัยน์ตากู้ฉางชิงหดวูบ “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้นำตระกูลหลิ่วเมื่อร้อยปีก่อนเคยขึ้นไปถึงขั้นเหอถี่?”
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ย “เช่นนั้นแล้วอย่างไร?”
กู้ฉางชิงพูดต่อ “พวกเจ้ารู้ไหมว่าตระกูลหลิ่วเคยมีผู้เป็นเซียน?”
ฉินม่านอวิ๋นส่ายหน้า “เช่นนั้นแล้วอย่างไร?”
กู้ฉางชิงประหลาดใจในความมั่นใจของฉินม่านอวิ๋น เขาอ้าปากค้างแล้วเอ่ยว่า “เส้นสนกลในของตระกูลเซียน เจ้าน่าจะรู้ดีเช่นเดียวกันกับข้า เมื่อหลิ่วหรูเซิงตายแล้ว เหตุใดจำเป็นต้องกวาดล้างทั้งตระกูลหลิ่ว?”
“กู้ฉางชิง เจ้าอยู่มานานขนาดนี้ ยิ่งอยู่ยิ่งถดถอยเสียจริง! เจ้าบอกข้ามาตรงๆ งานนี้เจ้าจะทำหรือไม่?!”
โจวต้าเฉิงไม่อ้อมค้อม พูดด้วยความหงุดหงิด “ข้าจะใจดีเตือนเจ้าไว้อย่าง อย่าได้สงสัยในความแข็งแกร่งของผู้ยิ่งใหญ่ เขาคือผู้ที่เจ้าไม่กล้าแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ! เรื่องนี้เกิดขึ้นที่หุบเขาเมฆาครามของเจ้า หากไม่ใช่เพราะพวกเราไปถึงทันเวลา เจ้าคิดว่าเจ้าจะได้มายืนพูดอยู่ตรงนี้รึ? ตระกูลหลิ่ว ข้าไม่ปล่อยไปแน่! เซียนกับผีน่ะสิ! หลิ่วหรูเซิงตายก็จบเรื่องหรือ? เจ้าลืมคำนี้ไปแล้วหรืออย่างไร เทพ…หยามไม่ได้!”
………………………………………………
