“ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอบคุณจริงๆ”
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิดสักพักก็เอ่ยต่อ “ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา สิ่งที่ทำได้มีไม่มากนัก ขีดเขียนวาดภาพก็นับว่าพอใช้ได้ หากพวกท่านไม่รังเกียจ อักษรแผ่นนี้ข้ามอบให้พวกท่าน”
ความโชคดีของตนไม่ต้องพูดถึง ได้ผูกมิตรกับผู้บำเพ็ญเซียนซึ่งมีคุณสมบัติยอดเยี่ยมมากมายเช่นนี้ แม้จะเกี่ยวข้องกับความสามารถพิเศษและฝีมือการทำอาหารของตน ทว่าสุดท้ายก็ช่วยตนแก้ป ปัญหาได้มาก ออกแรงแก้แค้นแทนตนด้วยซ้ำ
สหายดีมีคุณธรรม! สิ่งใดคือสหาย นี่ล่ะคือสหาย!
มอบแผ่นอักษรนี้…ให้พวกเรา?!
หวึ่ง!
พวกฉินม่านอวิ๋นทั้งสี่คนรู้สึกราวกับสมองระเบิด ตกสู่ความว่างเปล่าขาวโพลน ถูกขนมจากฟากฟ้า[1]ตกใส่หัวจนสลบ ตื่นเต้นดีใจจนสมองไม่สั่งการ
นี่คืออะไร?
พร!
พรอันยิ่งใหญ่!
กระดาษอักษรแผ่นนี้ เกรงว่ากระทั่งเซียนยังต้องอิจฉาตาร้อน
ยามนี้พวกเขารู้สึกขอบคุณหลิ่วหรูเซิงขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะเจ้าโง่นั่นรนหาที่ตาย มีหรือพวกเขาจะมีเวทีแสดงความสามารถดีๆ เช่นนี้?
คนดี ช่างเป็นคนดีที่ไม่ลังเลจะเสียสละตนเพื่อผู้อื่นโดยแท้!
ผ่านไปนาน หลี่เนี่ยนฝานเห็นพวกเขาไม่ตอบรับก็อดกระอักกระอ่วนไม่ได้ หรือว่าตนจะคิดเข้าข้างตัวเองฝ่ายเดียว?
“หา
