กไม่ต้องการ ก็ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน”
“ต้องการ ข้าต้องการ!” ฉินม่านอวิ๋นใบหน้าแดงฉาน โก่งคอร้องตะโกน ไม่เหลือภาพลักษณ์ของสตรีอีกแล้ว
ลั่วซืออวี่ก็ไม่ยอมแพ้ แผดเสียงดัง “คุณชายหลี่ ให้ข้า ให้ข้าเถอะ!”
กระดาษอักษรที่ล้ำค่าเช่นนี้ หากพลาดไปเพราะความคิดฟุ้งซ่านชั่ววูบ เช่นนั้นตนคงเสียใจจนฆ่าตัวตายเป็นแน่
สุดท้าย โจวต้าเฉิงมือไวกว่าใคร ชิงหยิบกระดาษอักษรขึ้นมาก่อน ตื่นเต้นดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ฉีกยิ้มกว้างใบหน้ายู่ยี่
เห็นท่าทีของพวกเขา หลี่เนี่ยนฝานก็แอบชื่นใจ
ที่แท้ล้วนแล้วแต่เป็นผู้มีอารยะหลงใหลในศิลปะ
ดูเหมือนว่านอกจากฝีมือการทำอาหารของตน ความสามารถพิเศษนี้ก็ยังทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนชื่นชมด้วยความเลื่อมใสได้
หลังออกจากห้องหลี่เนี่ยนฝาน ทั้งสี่ก็พาหลิ่วหรูเซิงที่ครึ่งเป็นครึ่งตายแบกขึ้นหลังเดินไปอย่างลวกๆ
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยขึ้น “ทุกท่านล้วนเป็นผู้ปราดเปรื่อง เชื่อว่าคงเข้าใจความหมายในคำพูดของคุณชายหลี่แล้วกระมัง?”
“นี่ไม่ใช่นัยยะแฝงครั้งแรกจากคุณชายหลี่ อีกอย่างนัยยะแฝงครั้งนี้ก็ชัดเจนมาก” จักรพรรดิลั่วยิ้มจางๆ “เขาบอกว่าไม่ต้องการให้มีผู้ใดตามชำระแค้น ความหมายก็คือให้พวกเราจัด
