กา ารกวาดล้างตระกูลหลิ่วให้เรียบ!”
ลั่วซืออวี่รีบพูด “กล่าวถูกต้อง ตระกูลหลิ่วสำหรับท่านผู้ยิ่งใหญ่ไม่นับเป็นสิ่งใด ทว่าหากถูกพวกแมลงวันน่ารำคาญเหล่านี้กัดเข้า แน่นอนว่าอาจมีผลกระทบกับสุนทรีย์ในการใช้ชีวิตเ เช่นปุถุชนของคุณชายหลี่ เรื่องนี้ไม่อาจละเลยได้ ต้องลงมือเก็บกวาดให้สะอาด!”
ทุกคนต่างพูดคุยเสวนา คล้ายไม่เห็นตระกูลหลิ่วอยู่ในสายตาโดยสิ้นเชิง ราวกับเห็นเป็นปลาบนเขียง กำลังลับมีดเตรียมเชือด
ทำให้หลิ่วหรูเซิงรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน แทบไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง
เขาเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “พวกเจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมากวาดล้างตระกูลข้า?”
“ตระกูลหลิ่วก็แค่มดแมลงตัวเล็กๆ เจ้ารู้ไหมว่าผู้อยู่เบื้องหลังพวกข้าเป็นใคร? เป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่!” โจวต้าเฉิงเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ พูดต่อว่า “จริงสิ เกือบลืมไป ข้าควรส่งเจ้ าเดินทางแล้ว”
“เจ้าจะฆ่าข้าหรือ?” ในที่สุดหลิ่วหรูเซิงก็หวาดกลัว เอ่ยอย่างหมดหวังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขาคือใครกันแน่? มีอะไรคู่ควรให้พวกเจ้าทำถึงเพียงนี้? บอกข้ามา ให้ข้าเข้าใจก่อนตาย ย!”
“เขาคือใครเจ้าไม่มีสิทธิ์รู้! ตายเป็นผีโง่งมไม่รู้ไม่เห็นอะไรเสียจะมีความสุขซะกว่า จำไว้
