ว่าชาติหน้าจงเกิดมาเป็นคนดี เพราะหากเป็นคนคลั่งต้องเกิดเคราะห์!” จักรพรรดิลั่วฉีกยิ้ มเยือกเย็น
เขาวาดมือเบาๆ ปล่อยงูไฟยาวเหยียดแผดเผาหลิ่วหรูเซิงจนหายวับไปในพริบตา!
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ย “ไปกันเถอะ วาจาจากผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราต้องจัดการให้เรียบร้อยเร็วที่สุด ตระกูลหลิ่วต้องหายไป! แผนการในวันนี้ พวกเราจะไปเกลี้ยกล่อมประมุขหุบเขาเมฆาครามให้เขาออ อกหน้า”
“เฮ้อ หากประมุขกักตัวบำเพ็ญไม่ออกมา ไหนเลยจะมีโอกาสให้หุบเขาเมฆาครามลงมือ?” โจวต้าเฉิงถอนหายใจ เอ่ยอย่างไม่เต็มใจ
ฉินม่านอวิ๋นกลับตอบว่า “ผู้ยิ่งใหญ่เคยพบกับบุตรชายบุตรสาวของประมุขหุบเขาเมฆาครามแล้ว นี่คงเป็นการเตรียมการด้านนี้ไว้ล่วงหน้า การวางหมากเช่นนี้ช่างน่าชื่นชมยิ่งนัก”
จักรพรรดิลั่วโพล่งขึ้นมา “ข้าว่าก่อนหน้านั้น พวกเราควรหารือว่าจะแบ่งกระดาษอักษรของผู้ยิ่งใหญ่กันอย่างไรดีหรือไม่?”
โจวต้าเฉิงทำหน้าสับสน เอ่ยอย่างไร้เดียงสา “กระดาษอักษร? เจ้าคงประสาทหลอนไปเองเป็นแน่ ข้าไม่เห็นจะเข้าใจว่าเจ้าพูดอะไร?”
จักรพรรดิลั่วโกรธจนเคราคด เอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด “เลิกแกล้งโง่ใส่ข้า นั่นเป็นของที่ผู้ยิ่งใหญ่ประทานให้พวกเรา ข้าเสนอว่าพวกเราสามารถผลัดกันชมเดือนละครั้ง! เป็นอ
