ย่างไร?”
……
หุบเขาเมฆาคราม
ณ เชิงเขา ท่ามกลางป่าไม้เขียวขจีปกคลุมนับไม่ถ้วน มีหอขนาดเล็กตั้งตระหง่านอยู่สิบกว่าแห่ง ระหว่างนั้นมีลำธารไหลผ่าน เมื่อเดินตามบันไดหินข้างลำธารไปด้านหน้า ก็จะพบอาคารโต๋วก่ง งสลับซ้อนกันแห่งหนึ่ง ซึ่งห้องโถงปูพื้นด้วยกระเบื้องทองคำ
สองพี่น้องกู้จื่อเหยาและกู้จื่ออวี่อยู่ในห้องโถง ยืนซ้ายขวาขนาบข้างชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง
ชายวัยกลางคนผู้นี้สวมชุดคลุมสีน้ำเงิน ใบหน้าเหลี่ยม หน้าตาให้ความรู้สึกสงบเบาสบายบางอย่าง คนผู้นี้ก็คือกู้ฉางชิง ประมุขหุบเขาเมฆาคราม
บัดนี้เขากำลังมองสองพี่น้องกู้จื่อเหยาด้วยรอยยิ้ม เอ่ยอย่างช่วยไม่ได้ “พวกเจ้าสองพี่น้องโวยวายเรียกข้ามาที่นี่ คิดจะทำสิ่งใด?”
กู้จื่ออวี่อดใจรอไม่ไหว “ท่านพ่อ ครั้งนี้ท่านผนึกภพมาร มีความดีความชอบ ข้ากับท่านพี่จึงเตรียมของกินมาเป็นรางวัลตอบแทนท่าน!”
กู้ฉางชิงยิ้มร่าอย่างมีความสุข “โอ้? น้อยครั้งพวกเจ้าจะใส่ใจเช่นนี้ เป็นของอะไรหรือ?”
“เร็วๆ นี้พวกเราได้พบกับผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่ง ของสิ่งนี้เป็นของชั้นดี รับรองว่าท่านต้องกินแล้วตื่นตะลึงเป็นแน่” กู้จื่ออวี่ยิ้มน้อยๆ จงใจทำให้ดูลึกลับ
กู้ฉางชิงส่ายหน้า “เอาล่ะ เลิกอุบไว้ได้แล้ว
