ซ่าๆๆ!
ฝนห่าใหญ่ตกลงมาราวกับฟ้ารั่ว ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด!
สายฝนชะล้างเลือดสดที่นองบนพื้น ไหลลงไปตามหอคอยสูงช้าๆ
จักรพรรดิลั่วเหลือบมองร่างไร้วิญญาณบนพื้น สองมือโบกเบาๆ จากนั้นลูกไฟจำนวนหนึ่งก็พุ่งออกมา ภายในชั่วพริบตาก็แผดเผาร่างเหล่านั้นสลายหายไป
หลิ่วหรูเซิงมองสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอย่างตะลึงงัน สมองว่างเปล่าราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง ปล่อยให้สายฝนเท่าเม็ดถั่วตกกระทบหน้าของตน ความหนาวเหน็บลึกถึงกระดูกค่อยๆ ผุดขึ้นใน นใจ
“พวกบ้า พวกเจ้ามันบ้าไปแล้ว!”
สมองเขายังสับสนอยู่เล็กน้อย กระทั่งคิดว่าตนกำลังฝัน เขาร้องตะโกน “พวกเจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ข้าคือหลิ่วหรูเซิงแห่งตระกูลหลิ่ว ตระกูลหลิ่วของข้าเคยมีคนสำเร็จเป็นเซี ยน!”
“ต่อให้พ่อเจ้าเป็นเซียนก็ไม่มีประโยชน์!” จักรพรรดิลั่วเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วบีบคอชูขึ้นราวกับลูกเจี๊ยบ
โจวต้าเฉิงเอ่ยขึ้น “ไปกันเถอะ พวกเรารีบไปให้คำอธิบายกับผู้ยิ่งใหญ่กัน”
“ผู้…ผู้ยิ่งใหญ่?” สมองหลิ่วหรูเซิงเกิดเสียงหวึ่งๆ หวาดกลัวไม่หาย พูดด้วยน้ำเสียงสั
