์ของคุณชายหลี่ได้?”
หลี่เนี่ยนฝานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เช่นนั้น…ฆ่าได้ไหม?”
เขาโกรธมากจริงๆ และในขณะที่โกรธจึงได้เขียนสองประโยคนี้ออกมา
เหตุการณ์เมื่อครู่ยังทำให้ตอนนี้เขานึกรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง เขาเป็นห่วงต๋าจี่ กลัวว่าต๋าจี่จะถูกทำร้าย
มังกรมีเกล็ด แตะต้องถึงตาย!
ตนเป็นเพียงคนธรรมดา เรื่องบุญคุณต้องตอบแทน แค้นต้องชำระ เขาไม่อาจทำได้ ทว่า…หากทำได้ ก็ไม่มีทางใจอ่อน ให้อภัยเช่นอิสตรี!
ทุกคนใจเต้นระส่ำ รีบเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน “ฆ่าได้! ฆ่าได้แน่นอน! ฆ่าเมื่อไหร่ก็ได้!”
หลี่เนี่ยนฝานมองต๋าจี่ปราดหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้น “เช่นนั้นรบกวนทุกท่านช่วยข้าสังหารที! แล้วก็อีกอย่าง ต่อจากนี้จะมีผู้ใดตามชำระแค้นหรือไม่?”
เขายังมีความกังวลใจอยู่เล็กน้อย ตนเป็นเพียงปุถุชน ไม่กลัวโจรขโมยก็กลัวโจรกลับมาขโมยอีก[1] หากถูกหมายตาขึ้นมา ตนก็อาจจะซวย
พวกฉินม่านอวิ๋นต่างสบสายตากันไปมา ทันใดนั้นก็มีแผนการในใจ “คุณชายหลี่โปรดวางใจ ข้ารับปากว่าจะจัดการให้สะอาจหมดจด ไม่มีผู้ใดมาล้างแค้น”
“เช่นนั้นก็ดี รบกวนพวกท่านแล้วจริง” หลี่เนี่ยนฝานผ่อนลมหายใจ เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม
ฉินม่านอวิ๋นรีบกล่าว “คุณช
