นฝานดึงพวกเขากลับสู่ปัจจุบัน ร่างกายสั่นระริกเบาๆ ราวกับว่าเดินทางไปนรกมา
เงียบงันอยู่นาน โจวต้าเฉิงถึงได้ฝืนใจเอ่ยปาก “อักษรของคุณชายหลี่เป็นหนึ่งเดียวในชีวิตที่ข้าเคยเห็นมา ใต้หล้าเกรงว่าไม่มีผู้ใดเหนือกว่า”
หลี่เนี่ยนฝานถอนหายใจเบาๆ “น่าเสียดาย อักษรไม่อาจฆ่าคน!”
ทุกคนหัวใจเต้นโครมคราม มาแล้ว!
ที่แท้ผู้ยิ่งใหญ่ก็จดจำไว้ในใจเสมอไม่ลืมเลือน!
จักรพรรดิลั่วกับลั่วซืออวี่สบตากันแวบหนึ่ง ดวงตาเผยให้เห็นความหวาดกลัวล้ำลึก ในคำพูดคุณชายหลี่มีความนัยอยู่
พวกเขาอดนึกถึงคืนวันนั้นไม่ได้ ไหนเลยอักษรจะไม่อาจฆ่าคน? นักพรตเทียนหมัวก็ถูกอักษรของคุณชายหลี่สังหารไปแล้วนี่!
จิตสังหารในอักษรยี่สิบคำนี้เข้มข้นยิ่งกว่าป้ายอักษรเมื่อครั้งก่อนเสียอีก!
เจตนาฆ่าเช่นนี้
คุณชายหลี่…ต้องการสังหารใคร?
ฉินม่านอวิ๋นสูดหายใจลึก เอ่ยด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ “คุณชายหลี่ พวกอันธพาลเหล่านั้น พวกเราจับมาแล้ว”
เรื่องที่พวกฉินม่านอวิ๋นจับตัวคนมา ไม่ใช่สิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของหลี่เนี่ยนฝาน เขาเอ่ยว่า “ทำให้พวกท่านลำบากหรือไม่?”
ฉินม่านอวิ๋นรีบร้อนกล่าว “แค่อันธพาลที่ไม่ควรค่าจะเอ่ยถึง ลงทัณฑ์ได้ตามสบาย ทำเช่นไรถึงจะระบายอารมณ
