ิดเสียง
หยาดเหงื่อเย็นเยียบค่อยๆ ผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก
คล้ายกับผ่านไปนานราวศตวรรษ ทั้งคล้ายกับสั้นเพียงชั่วพริบตา
กลิ่นอายรอบตัวหลี่เนี่ยนฝานรวมกลุ่มหนาแน่นถึงขีดสุด ราวกับดาบคมพุ่งออกจากร่าง ทิ่งแทงจนคนลืมตาไม่ขึ้น
ลงพู่กัน!
ดั่งมังกร!
“คร่าหนึ่งชีวิตในสิบย่างก้าว เดินทางพันลี้มิอาจรั้ง บรรลุภารกิจก็จากไป ปกปิดตัวตนแลชื่อเสียง”
ตูม!
อักษรยี่สิบคำ กลับแฝงไปด้วยจิตสังหารไร้สิ้นสุด!
เพียงชั่วพริบตา ภายในห้องถูกปกคลุมไปด้วยจิตสังหารมหึมา กระทั่งแม้แต่จักรพรรดิลั่วยังไม่อาจจะหายใจ จิตสังหารเย็นยะเยือกเจาะทะลุถึงกระดูก ทำให้ทั่วทั้งร่างกายพวกเขาแข็งทื่อ เลื อดที่ไหลเวียนคล้ายกับเริ่มแข็งตัว
หนาว!
หนาวลึกถึงกระดูก!
อีกทั้งยังมีความหวาดกลัวอันยิ่งใหญ่ในเวลาเดียวกัน!
ดูจากอักษรยี่สิบคำนั้น คล้ายกับเห็นการเข่นฆ่าไม่รู้จบ เลือดสดนองเป็นสายธาร ร่างไร้วิญญาณเป็นภูเขา หนึ่งคนหนึ่งดาบ สังหารกระทั่งฟ้าดินเปลี่ยนสี จันทราอับแสง
ต้องเคยฆ่าคนมามากมายเพียงใด ถึงเขียนอักษรที่เต็มไปด้วยจิตสังหารเช่นนี้ออกมาได้!
“พวกท่านคิดว่าอักษรนี้เป็นเช่นไร?”
เสียงของหลี่เนี่ย
