เต๋า อารามเต๋าหลินเซียนต้องก้าวหน้าไปอีกขั้นแน่
แต่เหตุใดนับวันยิ่งแย่ลง
จักรพรรดิลั่วพยักหน้าอย่างอดไม่ได้ กล่าวอย่างหมดหนทาง “เส้นทางเซียนถูกตัดขาด โลกบำเพ็ญเซียนกำลังตกต่ำ ไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร”
หัวใจพวกเขากระตุกวูบพร้อมกัน แต่โชคดีที่พวกเขาได้พบปรมาจารย์ ผู้ซึ่งยิ่งใหญ่กว่าโชคชะตาแห่งโลกเบื้องบนเสียอีก!
ขณะที่ทุกคนถอนใจในความแข็งแกร่งเกรียงไกรของหุบเขาเมฆาคราม
มุมหนึ่งซึ่งไม่เป็นที่สะดุดตาในป่า มีเงาดำหลายตัวแฝงอยู่อย่างลึกลับ ทิ้งไว้เพียงดวงตาอันชั่วร้าย
……
วันรุ่งขึ้น
หลี่เนี่ยนฝานลืมตาตื่นแต่เช้าตรู่ก็เดินตรงไปที่ระเบียงด้านนอก จ้องมองไปยังหุบเขาด้วยความสงสัย
“หืม? การผนึกเสร็จสิ้นแล้วเหรอ?”
แสงตะวันสาดส่องเข้าไปในหุบเขา เห็นชายชราสี่คนยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางอากาศที่ว่างเปล่า เปลวเพลิงเบื้องล่างยังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนเมื่อคืน ดูเหมือนจะกดลงได้ครึ่งหนึ่งแล้ว เพี ยงแต่คนที่อยู่ใจกลางผู้นั้นจากไปแล้ว
เหลือเพียงธงสีแดงเล็กๆ ไว้ตรงกลาง ราวกับน้ำพุเพลิงที่พ่นไฟออกมาไม่ขาดสาย
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะอย่างอดไม่ได้ “มิน่าถึงดึงดูดผู้ชมมาก
