มายเช่นนี้ ที่แท้พิธีก็ไม่ได้อันตรายถึงชีวิต เท่ากับได้ดูการแสดงของผู้บำเพ็ญเซียนแบบไม่เสียเงิน”
“ต๋าจี่น้อย ไปกันเถอะ กว่าจะได้ออกมาครั้งหนึ่ง ต้องเดินเล่นให้หนำใจหน่อย”
อย่างไรตอนนี้พิธีผนึกมารเมฆาครามก็ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว เกรงว่าคงอยู่อีกไม่กี่วัน
“อื้อๆ ข้ามาแล้ว คุณชาย”
ต๋าจี่ย่างก้าวแผ่วเบาออกมาจากห้องอย่างช้าๆ ใบหน้าซึ่งเดิมทีไร้ที่ติ แต่งแต้มเติมสีสันด้วยเครื่องประทินโฉมบางเบา ไม่มากหรือน้อยเกินไป เปรียบเสมือนเพิ่มดอกไม้บนผ้าทอลาย[1] ด ดูแล้วอ่อนเยาว์งดงาม นางสวมชุดกระโปรงผ้าชีฟองตัวเมื่อวาน กลิ่นอายโดดเด่นเหนือผู้ใด ราวเทพธิดาน้อยบนสวรรค์ลงมายังโลกมนุษย์
เมื่อมองดูต๋าจี่ หลี่เนี่ยนฝานก็อดทอดถอนใจอยู่ภายในไม่ได้ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่เขาตั้งชื่อนี้ให้นาง เป็นสตรีงามล่มเมืองเสียจริง ไม่แปลกใจที่ทรราชมากมายในสมัยอดีตยอมสละ ดินแดนเพื่อสตรีคนหนึ่ง ต๋าจี่งดงามเพียงนี้ ต่อให้แลกทั้งจักรวาลก็ยอม
เมื่อต๋าจี่เห็นหลี่เนี่ยนฝานมองตนก็ดีใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คุณชาย จะออกไปข
