้างนอกอยู่หรือไม่?”
หลี่เนี่ยนฝานได้สติกลับมาก็ลูบจมูกของตน “อ้อ ไปสิ ไปกันเถอะ”
ทันทีที่ทั้งสองเดินออกจากเซียนเค่อจวี ก็พบกับพวกฉินม่านอวิ๋นสี่คนเฝ้าประตูอยู่
หลี่เนี่ยนฝานผงะไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มและเอ่ยว่า “อ้าว บังเอิญจริง พวกเจ้าก็จะออกไปซื้อของเหมือนกันหรือ?”
ลั่วซืออวี่ยิ้ม “ใช่ พวกเราก็เพิ่งออกมาพอดี นึกไม่ถึงว่าจะได้พบกับคุณชายหลี่”
“วันนี้คุณชายหลี่จะไปดูสิ่งใดหรือ?” ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยปากถาม เงี่ยหูฟังตั้งหน้าตั้งตารอคำใบ้ของหลี่เนี่ยนฝาน
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวว่า “ไม่มีเป้าหมาย ดูไปเรื่อยๆ หากพบสิ่งใดเหมาะสมก็ค่อยซื้อ”
ฉินม่านอวิ๋นพยักหน้า “เช่นนั้นขอให้คุณชายหลี่ท่องเที่ยวอย่างเพลิดเพลิน อยากกลับเมื่อไหร่แค่บอกพวกเราก็พอ”
“ได้”
หลี่เนี่ยนฝานรับปากไปที ก็พาต๋าจี่ออกไปเดินเล่น
ระหว่างทางพบเห็นของเล่นแปลกประหลาดแห่งโลกบำเพ็ญเซียนมากมายราวกับมีจิตวิญญาณ เห็นกระทั่งคนขายสัตว์ประหลาด ครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์ อีกครึ่งเป็นสัตว์ประหลาด หลี่เนี่ยนฝานคิดไม่ตกว ว่าจะซื้อไปทำไม เอาไปกินได้รึ?
ท่ามกลางฝูงชน บุตรชายเศรษฐีในชุดคลุมสีน้ำตาล ประดับเอวด
