“ฮู่ว”
เมื่อเห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานไม่ได้โกรธ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจพร้อมกันด้วยความโล่งอก ราวกับได้เดินออกจากประตูนรก
บุคคลเช่นนี้ หากโกรธขึ้นมาคงหนีไม่พ้นฆ่าล้างบางกระมัง คาดว่าโลกบำเพ็ญเซียนทั้งใบก็ยังรับมือไม่ไหว
กู้จื่อเหยาถลึงตาใส่น้องชาย ตอนนี้แผ่นหลังนางเหงื่อแตกพลั่กไปหมดแล้ว ทำนางตกใจแทบตาย
กู้จื่ออวี่ได้แต่ยิ้มกระอักกระอ่วนแล้วนั่งลงอีกครั้ง หวนนึกหวาดกลัวเป็นที่สุด เขาเอ่ยต่อ “เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว”
“ปุดๆๆ”
ตอนนี้ไข่ต้มใบชาสั่นสะเทือนแรงขึ้นจากน้ำเดือด ควันหนาลอยฟุ้ง กลิ่นหอมเพิ่มขึ้นถึงขีดสุด
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยขึ้น “ได้แล้ว ไข่ต้มใบชาเสร็จพอดี”
ทุกคนต่างตื่นเต้น ความคาดหวังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อเผยออกมาจากดวงตาอย่างอดไม่ได้
กลิ่นหอมเข้มข้นขนาดนี้รสชาติคงอร่อยกว่าข้าวต้มผักอีกเป็นแน่ แม้แต่เซียนก็ไม่แน่ว่าจะได้กิน ความตะกละในท้องแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว
ต๋าจี่หยิบจานรองออกมา ตักไข่ต้มใบชาในหม้อใส่จานก่อนจะยกมาตรงหน้าทุกคน
ฉินม่านอวิ๋นมองไข่ต้มใบชาเบื้องหน้า แม้จะรู้สึกเป็นการทำลายของมีค่าให้สูญเปล่า แต่ไข่ต้มใบชานี้ก็ใช้ใบชาเซียนในการทำ ต่อให้น่าเสียดายอย่างไรก็ยังต้องกินให้ได้อ
