วามโชคดีที่ไม่อาจจินตนาการ”
ผู้ยิ่งใหญ่ล้นฟ้า?
ความโชคดี?
กู้จื่อเหยาได้แต่นิ่งอึ้ง คำพูดของฉินม่านอวิ๋นฟังดูประหลาดเกินจริงไปมากจนนางไม่กล้าเชื่อ
คนอะไรทำให้นางกล่าวถึงได้เช่นนี้ อีกทั้งยังพูดออกมายามอยู่ในหุบเขาเมฆาคราม!
กู้จื่ออวี่ที่ชะงักไปตอนแรก เอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด “พี่ม่านอวิ๋นรู้จักคนผู้นี้หรือ? ข้าคิดอยู่แล้วว่าเขาต้องไม่ใช่คนทั่วไป เป็นวีรบุรุษยอดฝีมือคนใด ข้า อยากไปเยี่ยมเยียนทำความรู้จัก”
“เยี่ยมเยียนทำความรู้จัก?”
ฉินม่านอวิ๋นกลั้นหัวเราะไม่อยู่ มองกู้จื่ออวี่ด้วยสายตาแปลกๆ พลางเอ่ยน้ำเสียงอ่อน “ไม่ใช่ว่าข้าหาเรื่องเจ้านะ อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่พ่อของเจ้าก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะไปทำค ความรู้จักมักจี่ด้วยซ้ำ! ด้วยระดับของเขา ต่อให้เซียนมาอยู่เบื้องหน้าก็ยังต้องน้อมยอมสยบ ไม่เพียงแค่นั้น สตรีโฉมงามที่เจ้าเอ่ยถึงผู้นั้น แท้จริงแล้วเป็นถึงขั้นเซียนเสียด้วยซ้ำ ำ!”
