วกระจก ปูด้วยอิฐชนิดพิเศษจนแลดูเหมือนจตุรัสอันกว้างใหญ่ซึ่งผู้คนมากหน้าหลายตา
ต่างเดินผ่าน มีทั้งผู้บำเพ็ญเซียน มีทั้งปุถุชนซึ่งมาสัมผัสความคึกคัก และมีทั้งผู้ที่มาหาทำเลเหมาะสมเพื่อตั้งแผงขายของ
ผู้บำเพ็ญเซียนและปุถุชนต่างมาตั้งแผงด้วยกัน แม้ของที่จำหน่ายจ่ายแจกจะไม่เหมือนกัน แต่ภาพนี้ก็ทำให้หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกว่าน่าสนใจเหลือเกิน
นอกจากแผงขายของแล้ว แท่นสูงนี้ก็ยังมีร้านรวงหลายหลาก การจัดวางนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าในเมืองใหญ่เลย
“มีที่พึ่งอย่างหุบเขาเมฆาคราม ทีนี่จึงพัฒนาเร็วขึ้นเรื่อยๆ” จักรพรรดิลั่วอดทอดถอนใจไม่ได้ แววตาแฝงความ
ริษยา
ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนเฉียนหลง เขาก็หวังว่าราชสำนักของตนนับวันจะยิ่งเฟื่องฟูขึ้นเช่นกัน
ลั่วซืออวี่ก็พยักหน้า พูดว่า “ใช่แล้ว จำได้ว่าหลายร้อยปีก่อน โดยรอบนับหมื่นลี้ล้วนไร้เงาผู้คน ใครจะไปคิดล่ะ
ว่าในเวลาเพียงไม่กี่ร้อยปี จะถึงกับเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินเช่นนี้”
“เป็นเพราะหุบเขาเมฆาครามเมื่อก่อนอยู่ใกล้กับทางเข้าแดนมาร จึงไม่มีผู้ใดกล้ามา” ฉินม่านอวิ๋นพูดต่อ “มีเพียงประมุขคนปัจจุบันของหุบเขาเมฆาครามที่อาจหาญ จัดพิธีผนึกมารเมฆาคราม มขึ้น
