มา วิธีของเขานั้นทำให้ผู้คนล้วนแต่ตกตะลึง!”
หลี่เนี่ยนฝานรับฟังอยู่ด้านข้างพลางพยักหน้าตาม
ประมุขหุบเขาเมฆาครามถึงกับเปลี่ยนจุดด้อยให้เป็นจุดเด่นได้ เรียกกระแสได้เก่งพอๆ กับพวกธุรกิจขายอสังหาริมทรัพย์ในโลกเดิมเลย เป็นคนที่สุดยอดจริงๆ
เดินไปตามแท่นสูง บนเส้นทางนี้ กลิ่นควันโลกีย์ของปุถุชนระคนในกลิ่นอายเซียน ทำให้มุมปากของหลี่เนี่ยนฝานยกขึ้นน้อยๆ สัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคย
ในตอนนั้นเอง เขาก็ชะงักฝีเท้าที่หน้าแท่นสูง เงยหน้าขึ้นไปมองแผ่นป้ายเขียนด้วยตัวอักษรฉวัดเฉวียนงามสง่าสามคำว่า ‘เซียนเค่อจวี[1]’
หอนี้อยู่ในตำแหน่งติดกับขอบแท่น สูงสิบกว่าชั้นเห็นจะได้ ด้านหน้าปราศจากสิ่งปลูกสร้างใดบดบัง สามารถมองออกไปเห็นทัศนียภาพโดยรอบ เป็นห้องพักวิวภูเขาตามแบบฉบับ
ไม่ว่าจะกินอาหารหรือพักข้างบน ก็ย่อมได้รับความสำราญใจ
หลี่เนี่ยนฝานพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เซียนเค่อจวีนี่เป็นที่กินอาหารและพักผ่อนของผู้บำเพ็ญเซียนกระมัง”
“ไม่เสมอไป ขอเพียงมีหินวิญญาณ ปุถุชนก็สามารถเข้าไปพักด้านในได้เช่นเดียวกันเจ้าค่ะ” ฉินม่านอวิ๋นกระจ่างในเจตนาของหลี่เนี่ยนฝานทันที จึงรีบร้อนตอบ
“อันที่จริงข้าได้จองอาหารและที่พักข้าง
