ดวงตาของหลี่เนี่ยนฝานฉายแววหวนระลึกอดีตอย่างอดไม่ได้ พึมพำว่า “ไม่รู้ว่าเปลวไฟพวกนี้จะตกลงบ้างไหม
เมื่อก่อนข้าอยากดูดาวตกมาตลอด น่าเสียดายที่ไม่เคยเห็นเลย”
แทบจะทันทีที่เขาพูดจบ หนึ่งในเปลวเพลิงกลมก็สั่นสะท้าน ราวกับทนไม่ไหว พลันร่วงหล่นลงจากเวหากว้างในทันใด ลากทิ้งไว้เป็นรอยทางยาว
หลังจากนั้น ก็ตามมาด้วยเปลวเพลิงกลมลูกที่สอง ลูกที่สาม ลูกที่สี่…
กลางราตรีกาล เปลวเพลิงกลมลากผ่านฟ้ากว้าง เป็นทางยาวกระจ่างตา
ภาพเช่นนี้ช่างตระการตาเหลือเกิน ยิ่งไปกว่านั้นคุณชายหลี่ก็ยืนอยู่ด้านข้างฝนดาวตก พิศดูความงามซึ่งหาได้
ยากนี้กับตาตนเอง
คล้ายกับว่าทุกขณะจะมีดาวตกลากผ่านไปรอบกายของหลี่เนี่ยนฝาน ทั้งด้านข้าง ด้านหลัง หรือด้านหน้า…
เรื่อยไปไม่สิ้นสุด
หลี่เนี่ยนฝานมองไปรอบๆ ดื่มด่ำท่ามกลางความงดงาม ในใจโหมกระหน่ำดุจเกลียวคลื่นร้อนแรง ทั้งกายใจล้วน
โล่งสบายอย่างห้ามไม่อยู่
บรรยากาศตระการตา โฉมงามบรรเลงฉิน ดวงดาราดุจฝนพรำ
หากไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็คงเสียดายมากทีเดียว
หลี่เนี่ยนฝานจึงนั่งลงเสียตรงนั้น หยิบแผ่นกระดาษเล็กออกมาจากมิติระบบ ชมดาวตกไปพลาง พับกระดาษไป
พลาง
