บ้างอย่างมีจังหวะจะโคน ทำให้แลดูงดงามตระการตาไปอีกขั้น
หลี่เนี่ยนฝานมองดูจนเคลิ้มตามไป พร้อมเอ่ยขึ้นอย่างจริงใจ “ไม่เลว ไม่เลว งดงามมาก”
จักรพรรดิลั่วและคนอื่นๆ ลอบกลอกตาในใจขณะมองดูคลื่นเพลิงดารา แทบอยากเอ่ยบริภาษสักยก
ขี้ประจบ!
เป็นคนขี้ประจบดีๆ นี่เอง!
มารดามันเถอะ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้าเปิดทางให้คนได้ด้วย เมื่อก่อนไฉนจึงไม่เคยเห็นเจ้าแสดงความสามารถเช่นนี้เลยเล่า
จำเป็นต้องออกหน้าออกตาขนาดนี้เชียวรึ
จู่ๆ ฉินม่านอวิ๋นก็เอ่ยขึ้นว่า “คุณชายหลี่ ทัศนียภาพงดงามเช่นนี้ ข้าก็คันไม้คันมือขึ้นมา นึกอยากบรรเลงสักบทเพลง จะรังเกียจหรือไม่”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้าพลางยิ้มตอบ “ทัศนียภาพงดงามก็ยิ่งเข้ากับดนตรีไม่ใช่หรือ”
ฉินม่านอวิ๋นแย้มยิ้มงามสง่า สองมือยกขึ้นเล็กน้อย ฉินโบราณตัวหนึ่งก็ปรากฏเบื้องหน้า
นางเปรียบประหนึ่งเทพเซียนจากดวงจันทร์ มือเรียวสวยลูบไล้ ชั่วพริบตาบทเพลงก็ค่อยๆ ดังขึ้นจากสายฉิน
บรรยากาศงามงด เพลงฉินบรรเลงสู่โสตประสาท เพิ่มความสุนทรีย์ขึ้นอีกมาก
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่มองหน้ากัน ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความขมขื่น พวกเขาเองก็อยากประจบประแจง เพียงแต่ไม่รู้ว่าควรเอ่ยปากว่าอย่างไร ปวดใจเสียจริง
