ดาดฟ้าอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะพาต๋าจี่กลับเข้าไปในเรือเหาะ
ไม่นาน จักรพรรดิลั่วและอีกสองคนก็ขึ้นมาบนดาดฟ้า จมูกของพวกเขาขยุกขยิกพร้อมกัน แล้วก็พลันชะงักไป
กลิ่นนี้คล้ายกับว่า ถึงแม้จะไม่เลิศหรู แต่ก็ล้ำลึกเหลือคณา
ทันที่กวาดตามองไป ก็สังเกตเห็นแกนกลางสาลี่ด้านข้างของโจวต้าเฉิง
ชั่วขณะนั้น หัวใจของพวกเขาก็สั่นสะท้าน ความรู้สึกบ้าคลั่งประเดประดังถั่งโถมขึ้นในใจ
ฉินม่านอวิ๋นเลียริมฝีปาก กระซิบถาม “ผู้อาวุโสรอง แกนกลางสาลี่นี่คงไม่ใช่…”
“ถูกต้อง” ผู้อาวุโสรองลูบเครา หรี่ตามองด้วยรอยยิ้ม “ข้าไม่ได้อยากจะคุยโวโอ้อวด เพียงแต่ได้รับน้ำใจจากคุณชายหลี่ จึงโชคดีได้ลิ้มลองสาลี่ล้ำค่าผลหนึ่ง”
สีหน้าของจักรพรรดิลั่วเปลี่ยนไปทันใด ยื่นนิ้วอันสั่นเทิ้มออกมาชี้โจวต้าเฉิงด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เจ้าทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ! เรื่องดีพรรค์นี้ไม่รู้จักบอกกล่าวพวกข้าสักคำ เจ้านี่มั น…น่าโมโหจริงๆ!”
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากแบ่งปันกับพวกเจ้า เพียงแต่ว่านี่เป็นน้ำใจที่ปรมาจารย์มอบให้กับข้า ข้าก็จนปัญญาจริงๆๆ”
โจวต้าเฉิงทำท่าทางลำบากใจ เลียปากตนเองไปพลาง กล่าวเย้ยเยาะ “เฮ้อ เจ้าโชคไม่ดีพอ น่าเสียดายจริงๆ! เจ้าไม่รู้หรอกว่าสาลี่นั้นอร่อยเหลือเกิน
