“ฉับ!”
หลี่เนี่ยนฝานยกกระบี่จุ้ยหมัวขึ้นมาผ่าลงอย่างง่ายดายจนไม้แบ่งเป็นสองท่อน แล้วจึงหันไปยิ้มให้ทั้งสาม “พวกท่านทั้งสามมาพร้อมกันเลยหรือ หาได้ยากยิ่ง”
ทั้งสามคนคำนับทักทายพร้อมกัน “คำนับคุณชายหลี่”
ในตอนนั้น สายตาของหลี่เนี่ยนฝานก็ชะงักค้างไป มองไปยังมือข้างที่ขาดของหลินมู่เฟิง “ผู้เฒ่าหลิน มือของท่าน…”
หลินมู่เฟิงยิ้มตอบ “ต่อสู้มา จึงได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย มิใช่เรื่องใหญ่”
นี่ยังเรียกว่าบาดเจ็บเล็กน้อยอีก?
มือหายไปแล้วเนี่ย
หัวคิ้วของหลี่เนี่ยนฝานขมวดมุ่น ในตอนนั้นเขาจึงรับรู้ได้ว่าตนเองมาถึงโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว
ก่อนหน้านี้นานนานถูกปีศาจจับไป ทำให้เขาตระหนักได้ถึงความอันตรายของโลกบำเพ็ญเซียน ครั้งนี้หลินมู่เฟิงมือขาด เขาจึงยิ่งเข้าใจว่าโลกเซียนนั้นไม่ได้สงบสุขเฉกเช่นที่เขาจินตนาการไว้
นานนานเป็นปุถุชน แต่ผู้เฒ่าหลินเป็นผู้บำเพ็ญเซียน อีกทั้งหลี่เนี่ยนฝานยังเดาว่าเขาน่าจะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นเริ่มต้น ถึงกับมือขาดเนี่ยนะ
โลกบำเพ็ญเซียนมีภยันตรายรอบด้านจริงๆ!
โชคดีที่ตนได้พบกับกลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนซึ่งใจดี ทั้งยังกลายเป็นมิตรสหายที่ดีต่อกัน หาได้ยากจริงๆ
หลี่เนี่ยนฝานอดทอดถอนใจ
