“สหายหลิน มือของเจ้า…”
“ไม่เป็นไร” หลินมู่เฟิงเค้นรอยยิ้ม เอ่ยอย่างจนปัญญา “ขอเพียงได้บรรเทาความหนักใจของปรมาจารย์ มือข้าง
หนึ่งมิใช่เรื่องใหญ่อันใด”
ฉินม่านอวิ๋นกล่าวว่า “ผู้อาวุโสหลิน ทุกคนล้วนทำภารกิจให้ปรมาจารย์ นับว่าลงเรือลำเดียวกัน ข้าจะต้องหาวิธีมาช่วยรักษามือของท่านที่ขาดให้ได้”
หลินมู่เฟิงยิ้มเอ่ย “ขอบคุณ”
เพียงแต่ว่า ทุกคนล้วนรู้ว่าการรักษามือที่ขาดนั้นเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน หลินมู่เฟิงเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว การรักษารยางค์ที่ขาดไปนั้นลำบากกว่าปุถุชนมาก ทั้งโลกบำเพ็ญเซียน นนั้นมีโอสถวิเศษหญ้าเซียนเพียงไม่กี่ชนิดที่ใช้ได้
นอกเสียจากมืองอกออกมาใหม่แล้ว ก็ยังมีการชิงร่างซึ่งเป็นหนทางเดียวที่เหลืออยู่
ทว่าการชิงร่างนี้เท่ากับการเปลี่ยนร่างใหม่ทั้งหมด และมิใช่เรื่องดีต่อการบำเพ็ญเพียรในภายหลัง โดยทั่วไปมักไม่เลือกหนทางนี้ นอกเสียจากว่าเข้าตาจนจริงๆ
ในตอนนั้นเอง สายสมแผ่วเบาก็พัดเอื่อยผ่านมา
“กริ๊งๆ”
เสียงใสของกระดิ่งดังขึ้นดึงดูดความสนใจของผู้คนในทันใด “เป็นกระดิ่งจิตสวรรค์”
จักรพรรดิลั่วกล่าวอย่างอดไม่ได้ “เป็นอาวุธวิเศษของบุร
