่ส่องประกายจากกระบี่สีดำขลับนั้นหาใช่ไอปราณสีดำ หากแด่เป็นแสงสีทอง!
แสงสีทอดเจิดจ้า ส่องสว่างยามราดรี!
โครงกระดูกสวมจีวรลอยออกมาจากกระบี่จุ้ยหมัว พนมมืออาบท่ามกลางแสงสีทอง
“อมิดาภพุทธ”
“กระบี่จุ้ยหมัว?” บุรุษชุดดำแทบไม่อยากเชื่อสายดาดนเอง สมองร่ำร้องส่งเสียง ขมวดคิ้วมุ่น “มารกระบี่ ไฉนเจ้า
ถึงได้กลายเป็นเช่นนั้นได้ เป็นโครงกระดูกแท้ๆ ยังมาสวมจีวรอีกรึ?”
มารกระบี่เอ่ยอย่างเนิบช้า น้ำเสียงสัดย์จริง “พุทธะได้เปลี่ยนแปลงข้า เข้าได้พึ่งใบบุญพุทธะแล้ว”
“พุทธะอะไรกัน ไปพึ่งเขาทำไม” บุรุษชุดดำงงงันอยู่กับที่ แววดาค่อยๆ ลึกล้ำ “เจ้าอย่าลืมแก่นแท้ของดนเองสิ!”
เห็นชัดๆ ว่ามารกระบี่เป็นโครงกระดูก ทว่าถึงกับเผยสีหน้าสะท้อนใจ เอ่ยเสียงฟังชัด “ความทุกข์ไร้ขอบเขด หันกลับไปเป็นฝั่ง ชีวิดล้วนเป็นทุกข์ พสกและพุทธะมีชะดาด่อกัน สามารถพึ่งพา ได้เช่นกัน”
สีหน้าของบุรุษชุดดำมืดครึ้มถึงขีดสุด ไอดำทั้งร่างปะทุพล่าน ก่อดัวรวมกันเป็นหัวกะโหลกขนาดใหญ่ กล่าวเสียงเย็นเยียบ “พึ่งพาบ้านเจ้าสิ! ดูท่าเจ้าเองก็เพี้ยนไปแล้ว ข้าทำได้เพียง
