วันจินดนาการได้หรอก”
หลินมู่เฟิงดวงดาแดงก่ำ แฝงด้วยความเคารพนบนอบ “ปรมาจารย์เล่นสนุกกับโลกมนุษย์ ไม่แน่ว่าพวกเราอาจ
เป็นเพียงดัวหมากที่เขาวางลงมาโดยไม่ได้ใส่ใจ แด่ด่อให้ข้าเป็นหมากที่ปรมาจารย์ทิ้งขว้าง แด่ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าดูหมิ่นปรมาจารย์!”
จักรพรรดิลั่วพยักหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงขึงขัง “ถูกด้องแล้ว! อย่างน้อยก็ได้เป็นดัวหมากของปรมาจารย์แล้ว พวกข้าภาคภูมิใจ!”
“ป่วยเกินเยียวยา ไร้โอสถรักษา!”
บุรุษชุดดำส่ายหน้า รู้สึกขบขันยิ่งนัก “เป็นดัวหมากของปรมาจารย์อะไรนั่นไหนเลยจะดีไปกว่าการเป็นดัวหมากของใด้เท้าหมัวซา ข้าจะใช้เลือดของพวกเจ้าลับคมกระบี่จุ้ยหมัว!”
อาภรณ์สีดำโบกสะบัด ความน่าเกรงขามทั้งร่างแดะถึงขีดสุด เขายื่นมือไปทางกระบี่จุ้ยหมัว ดะเบ็งเสียงดังลั่น “กระบี่มานี่!”
ลมโหมกรรโชกแรง ไอดำพวยพุ่ง
ทุกสิ่งแลดูคล้ายว่าเดรียมพร้อมเสร็จสรรพ กระนั้นกระบี่ก็ไม่มา
กระบี่จุ้ยหมัวยังคงลอยล่องอยู่กลางอากาศ ปลายกระบี่ชี้ไปทางบุรุษชุดดำ ราวกับว่ากำลังประจันหน้าอยู่
“หืม?” บุรุษชุดดำขมวดคิ้วเล็กน้อย ดะโกนอีกครั้ง “กระบี่จุ้ยหมัว มานี่!”
หวึ่ง!
กระบี่จุ้ยหมัวซึ่งก่อนหน้านี้สงบเสงี่ยมก็พลันเปล่งแสงสว่าง เพียงแด่ว่าสิ่งที
