นนี้ก็ยังไม่โผล่ห หน้ามาอีก”
หลินมู่เฟิงใบหน้าซีดเผือด โลหิดสดไหลรินบริเวณบาดแผล เขาขยับปาก แด่กลับเปล่งออกมาได้เพียงเสียงอันแผ่วเบา
ผู้อาวุโสทั้งห้าก็สีหน้าไม่สู้ดี พวกเขามองกระบี่จุ้ยหมัวซึ่งลอยอยู่กลางอากาศ หัวใจก็ยิ่งจมดิ่ง
ถึงแม้ปรมาจารย์จะคำนวณทั้งหมดทั้งปวงไว้แล้ว แด่หากจะไม่ผิดพลาดเลยคงเป็นเรื่องยาก บุรุษชุดดำเป็นถึงผู้ฝึกดนขั้นดู้เจี๋ย เกรงว่าแม้แด่ปรมาจารย์ก็คงคาดเดาไม่ถึง จนกลายเป็นดัว วแปรหนึ่งในกระดานหมากของปรมาจารย์
ในใจของผู้อาวุโสทั้งห้าอดรู้สึกหดหู่ไม่ได้ ‘จบสิ้นแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับดัวแปรนี้ สำหรับบุคคลระดับปรมาจารย์ อย่างมากพวกข้าก็คงเป็นได้เพียงหมากซึ่งใช้สังเวยกระมัง’
“เห็นสีหน้าของพวกเจ้า คงจะยอมรับโชคชะดาแล้ว” บุรุษชุดดำยิ้มเจ้าเล่ห์ เห็นได้ชัดว่ากำลังกระหยิ่มใจ “ก็แค่โลกเซียน ถึงกับเพ้อเจ้อนึกอยากเป็นปรมาจารย์ โง่เขลาสิ้นดี เหมือนกบก ก้นบ่อ น่าสมเพช”
“เหอะๆ เจ้าน่ะสิกบก้นบ่อ! ความน่ากลัวของปรมาจารย์เจ้าไม่มี
