จำต้องมีสติสัมปชัญญะดังตัวหมาก ทุกย่างก้าวไม่ใช่สิ่งที่ข้าเลือก ก แต่ขึ้นอยู่กับว่าปรมาจารย์จะวางหมากอย่างไร!”
ผู้อาวุโสใหญ่อ้าปากพะงาบ สุดท้ายก็ไร้ซึ่งวาจาจะตอบโต้
เขากับผู้อาวุโสอีกสองท่านชำเลืองมองกัน แล้วจึงมองหลินชิงอวิ๋น ทั้งสี่คนส่ายหน้าเงียบงัน สายตาเต็มไปด้วยความจนปัญญา
แม้ว่าพวกเขาจะเคารพยำเกรงปรมาจารย์มาก แต่กลับไม่ถึงขั้นที่ทำสิ่งใดโดยไม่มีสติยั้งคิดเฉกเช่นหลินมู่เฟิง
ประมุขเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน
พวกเขาจมลงสู่ห้วงความคิด
คล้ายกับว่าหลังจากไปเยี่ยมเยียนปรมาจารย์ครั้งก่อน บางครั้งบางคราวประมุขก็จะไปหาคนที่ฟั่นเฟือนพอๆ กันอย่างนักพรตเทียนเหยี่ยนมาเล่นหมากด้วย ตั้งแต่ตอนนั้น สิ่งที่เขาพึมพำบ่อยท ที่สุดก็คือฟ้าดินเป็นกระดานหมาก ข้าเป็นตัวหมาก
แปลกประหลาด!
ประมุขแปลกประหลาดจริงๆ!
ตุ้บ!
ท่ามกลางฟ้าดิน ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น ราวกับว่าเป็นเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วง เคาะลงบนหัวใจของเขาอย่างเต็มรัก
อยู่ๆ บนท้องฟ้าก็ตกอยู่ในความมืดมิดยิ่งกว่าเดิม!
สีหน้าของผู้เฒ่าทั้งสามซีดเผือดพร้อมก
