ดินออกมาจากเรือนสี่ประสาน สีหน้าปลงตกดังเดิม ปากอ้าค้างเล็กน้อยคล้ายกับกำลังหวนระลึกถึงรสชาติ
ลั่วซืออวี่เอ่ยปากอย่างอดไม่ได้ “อาหารของคุณชายหลี่ที่นี่อร่อยเหลือเกิน อร่อยจนต่อไปข้าอาจกินอย่างอื่นไม่ได้แล้ว”
“ไม่เพียงอร่อยปาก พวกเราได้รับพลังมาด้วย นี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าโชคชั้นใดเลย!” ฉินม่านอวิ๋นถอนหายใจแผ่วเบา
กล่าวว่า “นี่อาจเป็นอาหารของเซียนก็ได้ ไหนเลยจะอยากกินแล้วได้กิน คุณชายหลี่ให้พวกเราลิ้มลองสักมื้อก็นับเป็นบุญคุณครั้งใหญ่แล้ว”
ลั่วซืออวี่พยักหน้า “ข้ารู้สึกว่าต่อให้เป็นเซียนก็ไม่แน่ว่าจะได้กิน พวกเราได้อานิสงส์จากคุณชายหลี่แล้ว”
ฉินม่านอวิ๋นผงกศีรษะ มิได้กล่าววาจาใดอีก
ในใจของพวกนางตระหนักดีว่าอริยบุคคลระดับเทพเซียนเยี่ยงคุณชายหลี่ ต่อให้เศษทรายจากซอกเล็บของ
เขากระเด็นออกมาก็ยังเป็นของดี
มีมากมายหลายสิ่งที่คุณชายหลี่ไม่เห็นอยู่ในสายตา ทว่าสำหรับพวกนางแล้วไม่ใช่!
พวกนางได้รับหลายสิ่งหลายอย่างจากคุณชายหลี่ บุญคุณทบทวีขึ้นเรื่อยๆ สลักลึกอยู่ในใจ!
ฉินม่านอวิ๋นหายใจเข้าลึก กล่าวอย่างแน่วแน่ “แม้ข้าจะมีพลังน้อยนิด แต่จากนี้จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อบรรเทาเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจของคุ
