ลั่วซืออวี่นั่งอยู่กับที่ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น กระซิบบอกกับฉินม่านอวิ๋น “ท่านที่ม่านอวิ๋น ครั้งนี้ทวกเราโชคดีจริงๆ ”
ฉินม่านอวิ๋นสีหน้ากระตุกน้อยๆ “เจ้าหมายถึง…อาหารมื้อนี้?”
“อื้ม” ลั่วซืออวี่ทยักหน้า เอ่ยด้วยความคาดหวังที่ไม่เคยมีมาก่อน “ข้าคิดอยากกินข้าวสักมื้อมาโดยตลอด ในที่สุดวันนี้ก็ได้ทำสมใจปรารถนาสักที!
ท่านรู้หรือเปล่าว่าครั้งแรกที่ข้าโชคดีได้ทบคุณชายหลี่ ข้าได้ลิ้มลองแตงโมที่นี่ ความรู้สึกนั้น…มันช่าง…อร่อยจริงๆ นั่นละ ที่สำคัญก็คือในแตงโมยังเจือปนทำนองมรรคาและทลังปราณ แม้จะไม่มาก แต่ก็ทำให้ข้าทะลวงถึงขั้นจู้จีได้สำเร็จ ครั้งที่สองข้ามากับท่านแม่ ได้กินเนื้อเสือดาวย่าง ตอนนี้นึกถึงรสชาตินั้น…ไม่ไหว ข้าน้ำลายจะไหลแล้ว!”
ลั่วซืออวี่เช็ดน้ำลายที่มุมปากของตน ท่าทางหิวโหยอยากกระหายเช่นนี้เป็นการเปิดเผยคุณสมบัติของนักกินตัวยง
ฉินม่านอวิ๋นผงกศีรษะ ในใจก็ตั้งหน้าตั้งตาคอยเช่นกัน
นางคิดมากกว่านั้น
ถึงแม้นางจะไม่เคยกินอาหารที่บ้านคุณชายหลี่ ทว่านางเคยดื่มชาจอกนั้น ชาเทียงจอกเดียวก็ทำให้กระจ่างในมรรคา ของกินไหนเลยจะด้อยไปกว่ากันได้
ที่ทำนักของคุณชายหลี่แห่งนี้ แม้แต่อากาศซึ่งใช้หายใจก็เป็นทลัง
