ผู้บำเพ็ญเซียนย่อมไม่อิ่มง่ายๆ ทว่าในน้ำแกงมีพลังปราณเจือปนอยู่มากนัก ต่อให้ลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นยังอยากกินอีก ก็กินไม่ลงแล้ว
แม้ว่าน้ำแกงในครั้งนี้จะไม่มีทำนองมรรคา แต่ก็เปี่ยมไปด้วยพลังปราณ กอปรกับฤทธิ์ของหอยเป๋าฮื้อแล้ว ก็นับว่ามีสรรพคุณบำรุงแก่นปราณอย่างยิ่งยวด
ฉินม่านอวิ๋นเหลือบมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างอดไม่ได้ ในใจพลันล้นปรี่
‘คุณชายหลี่ต้องรู้ว่าข้าเพิ่งทะลวงขั้นหยวนอิงระดับปลายอย่างแน่นอน ถึงได้ตั้งใจเชื้อเชิญข้ากินน้ำแกงนี้’
“ต้าเฮย มานี่”
ในตอนนั้นเอง กลับเห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานกวักมือเรียกต้าเฮย ขณะเดียวกันก็เทน้ำแกงหอยเป๋าฮื้อที่เหลือใส่ชามอาหารสุนัข
ต้าเฮยแลบลิ้นยาว รีบวิ่งหัวหกก้นขวิดมา มุดหน้าลงในชามเริ่มสวาปามโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ฉินม่านอวิ๋นและลั่วซืออวี่สีหน้าแข็งทื่อ ดวงตาเริ่มแดงก่ำ
ในใจของพวกนางพลันถั่งโถมด้วยความคิดว่า ‘ถ้าหากได้เป็นสุนัขข้างกายคุณชายหลี่ ต้องเป็นโชคดีมากกระมัง!’
ฉินม่านอวิ๋นลุกขึ้นยืน เอ่ยว่า “เอ่อ คุณชายหลี่ ขอบคุณสำหรับการต้อนรับในวันนี้ พวกข้าไม่รบกวนท่านแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า ตอบไปว่า “อื้ม เดินทางปลอดภัย”
ลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นเ
