มไปทั้งสรรพางค์กาย
“โอ้”
นางส่งเสียงร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ปรางแก้มเปล่งปลั่งแดงระเรื่อ จากความรู้สึกอิ่มเอมซึ่งไม่เคยสัมผัสมา
ก่อน
“อร่อย อร่อยเหลือเกิน!” สมองของลั่วซืออวี่ไม่อาจขบคิดเรื่องอื่นใดได้อีก มือถือชามกระเบื้องเคลือบขึ้นมาซดน้ำแกงดัง ‘อึกๆๆ’ จนหมดเกลี้ยง ก่อนจะคีบเนื้อหอยเป๋าฮื้อชิ้นนั้นขึ้น มาเชยชมคำรบหนึ่งแล้วจึงค่อยๆ ใส่เข้าปาก
ทันทีที่เนื้อเข้าปาก ดวงตาของนางก็ทอประกาย รู้สึกได้ถึงความหนึบหนับ ทั้งที่ยังไม่ทันได้เคี้ยวก็ทำให้รู้สึกอิ่มเอมแล้ว
รสสัมผัสนี้…สุดยอดไปเลย!
นางใช้ฟันค่อยๆ เคี้ยว จากเบาๆ ก็เพิ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ
“กึก”
ฟันของนางชะงักค้าง ก่อนจะกัดลงไปเต็มแรง น้ำแกงทะลักออกมา ราวกับระเบิดรสอันโอชะในปาก!
อาหารเซียน!
นี่มันอาหารเซียนชัดๆ!
ฉินม่านอวิ๋นหรี่ตาซึ่งเปี่ยมไปด้วยความดื่มด่ำ นางรู้สึกว่าทุกอณูรูขุมขนเบิกกว้าง นางใคร่อยากสูดกลิ่นของ
ความอร่อยนี้ในอากาศเก็บเข้าปอดเสียเลย
ไม่นาน น้ำแกงหอยเป๋าฮื้อก็ถูกทั้งสี่กินไปค่อนหม้อ
ทุกคนล้วนพรูลมหายใจยาว รู้สึกถึงความอิ่มเอมในส่วนลึกของจิตใจอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
