ตระหนกเหลือคณา
แม้ว่านางจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็นึกไม่ถึงว่าอาหารของปรมาจารย์จะหอมจรุงจิตถึงขนาด กลิ่นหอมเหลือเกินจนพานให้คิดว่าไม่น่าปรากฏบนโลกมนุษย์
นางคาดคิดไว้แล้วว่าอาหารของปรมาจารย์จะต้องไม่ธรรมดา แต่ครั้นถึงตอนนี้จึงได้พบว่าที่แท้ตนก็ประเมินต่ำเกินไป!
อาหารเลิศรสระดับนี้ ต่อให้ปราศจากพลังวิเศษ ก็ยังล้ำค่ากว่าสิ่งที่เรียกว่าวาสนาเสียอีก!
ถึงอย่างไร เมื่อได้กินอาหารอันโอชะนี้ ชั่วชีวิตก็นับว่าเข้าใกล้ความสมบูรณ์แบบแล้ว!
ยามนี้ เสี่ยวไป๋ก็ตักน้ำแกงใส่ลงในชามกระเบื้องเคลือบให้แต่ละคน น้ำแกงใสดุจน้ำเปล่า ไอร้อนและกลิ่นหอมกรุ่นกำจาย ตรงกลางมีเนื้อหอยเป๋าฮื้อชิ้นหนึ่งใส่ไว้อย่างสงบเงียบ ส่องประ ะกายวับวาวยั่วยวนใจ
ลั่วซืออวี่อดรนทนไม่ไหว ยกชามกระเบื้องเคลือบขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปาก จรดลงที่ปากแล้วซดเข้าไปเต็มคำ
“ซู้ดดด”
เนื้อหอยเป๋าฮื้อในน้ำแกงเคลื่อนไหวน้อยๆ ไหลเข้าสู่กลีบปากเล็กแดงระเรื่อ ให้รสสัมผัสนุ่มลื่น
เรียวลิ้นไล้ลิ้มลองน้ำแกง ทันใดนั้นกลิ่นหอมกรุ่นก็พลันถูกปลดปล่อย กระตุ้นให้ต่อมรับรสตื่นตัวถึงขีดสุด รสชาติแห่งความสดใหม่ทำให้สั่นเทิ้
