ักหน้าน้อยๆ ให้พวกนาง
ลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เอ่ยขึ้นพร้อมกัน “คำนับคุณชายหลี่ แม่นางต๋าจี่”
หลี่เนี่ยนฝานเดาได้แล้วว่าพวกนางมาเพราะอะไร จึงมองฉินม่านอวิ๋นอย่างยิ้มแย้ม “ได้รับโน้ตเพลงแล้วใช่ไหม”
“อื้ม ได้รับแล้วเจ้าค่ะ ถึงกับลำบากคุณชายหลี่ต้องฝากไปให้ ขออภัยด้วยจริงๆ ” ฉินม่านอวิ๋นรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง ก่อนจะพูดว่า “ช่วงนี้โชคดีล่าสัตว์ได้ คุณชายหลี่โปรดอย่าได ด้รังเกียจ”
ฉินม่านอวิ๋นโบกมือ หอยเป๋าฮื้อตัวใหญ่เท่าคนก็ปรากฏกลางเรือน มันแน่นิ่งไม่ไหวติง เห็นได้ชัดว่าม่องเท่งแล้ว
“อู้หู หอยเป๋าฮื้อตัวใหญ่มาก!”
หลี่เนี่ยนฝานมองหอยเป๋าฮื้อตัวนั้นด้วยความตื่นอกตกใจ ส่งเสียงร้องอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นจึงพูดอย่างยิ้ม
แย้ม “เกรงใจเกินไปแล้ว มาแต่ตัวก็พอ ยังนำของขวัญอะไรมาอีกเล่า”
มารยาทดี มารยาทดีจริงๆ!
คบหากับคนที่ยอดเยี่ยมแบบนี้สบายใจเหลือเกิน
ตนมอบโน้ตเพลงให้ ก็รีบตอบแทนในทันใด เรื่องมารยาทไม่ต้องเป็นห่วง
มองจากหอยเป๋าฮื้อ ไม่แน่อาจจะเป็นปีศาจก็ได้!
สมแล้วที่เป็นโลกบำเพ็ญเซียน แม้แต่หอยเป๋าฮื้อก็ยั
