เจ้าของแผงขายปลาซึ่งหลี่เนี่ยนฝานแวะไปซื้ออยู่บ่อย
ครั้ง
เถ้าแก่เจ้าของแผงเดินมายังริมฝั่งอย่างแคล่วคล่อง มาถึงขอนไม้ริมทะเลสาบ ก่อนจะเริ่มดึงแหดักปลาบนขอนไม้อย่างว่องไว
ที่แท้ เขาได้เสี่ยงอันตรายมาทอดแหที่นี่ก่อนหน้านี้หลายวัน รอเพียงโอกาสอันเหมาะสมมาเก็บเกี่ยวผล
‘ปีศาจไม่ได้เก่งกาจไปเสียทุกอย่างสักหน่อย ข้าคงไม่ได้โชคร้ายพบเข้าหรอก’ เถ้าแก่เจ้าของแผงนึกร้อนรนอยู่ในใจ มือซึ่งดึงแหอยู่นั้นสั่นเทิ้มเล็กน้อย เพียงแต่ว่าครานี้แหดักปลา คล้ายกับจะหนักขึ้นอยู่บ้าง
นั่นเห็นได้ชัดว่าสิ่งที่ได้นั้นไม่น้อยเลย ทว่าเถ้าแก่เจ้าของแผงกลับดีใจไม่ออก
“เร็วหน่อยสิ!”
เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดขึ้นบนหน้าผากของเถ้าแก่ สองมือเขียวคล้ำบวมเป่ง ดึงสุดแรงเกิด
ในที่สุด แหดักปลาก็ค่อยๆ หดลง มีท่าทีว่ากำลังจะสาวขึ้นจนสุดแล้ว
“ใกล้แล้ว!” เถ้าแก่สีหน้าพลันปลื้มปีติ ออกแรงลากยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังอดเคลิบเคลิ้มในความสุขไม่ได้
“รอข้าจับปลาเสร็จ ก็จะเอาไปคุยได้ทั่วทุกสารทิศแล้ว นี่เป็นความรุ่งโรจน์ที่สุดในชีวิตการจับปลาของข้า มีเรื่อง
ไปคุยโวได้แล้ว! อีกอย่าง ครั้งก่อนคุณ
